Dava konusu taşınmazın bulunduğu yörede 1952 yılında yapılan tapulama sırasında ... köyü (mahallesi) 216 parsel sayılı 4300,00 m² yüzölçümlü taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak tarla vasfıyla dava dışı ... adına tespit ve tescil edilmiştir. Daha sonra yörede 2013 yılında ilân edilen ve 3402 sayılı Kanunun 22/2-a maddesi uyarınca yapılan uygulama kadastrosu sırasında yüzölçümü 4384,89 m² olarak düzeltilip, 158 ada 1 parsel sayısını almıştır.
Davacı ... Yönetimi vekili, kadastro mahkemesine sunduğu 31.01.2013 havale tarihli dilekçesiyle, 158 ada 1 sayılı parselin kesinleşmiş orman kadastro sınırları içinde olduğu iddiasıyla, taşınmazın tapu kaydının iptaliyle orman vasfıyla ... adına tescili isteğiyle dava açmıştır.
Kadastro Mahkemesi 11.04.2014 gün ve 2013/34 – 2014/70 sayılı kararıyla, davanın 22/2-a uygulamasına itiraza değil, mülkiyet değişikliğine ilişkin olduğu gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine karar vermiş, bu kararın temyiz edilmeksizin kesinleşmesinden sonra ... Yönetiminin talebi üzerine dosya asliye hukuk mahkemesine gönderilmiştir.
Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın kabulüne ve ... mahallesi, 158 ada 1 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile orman vasfıyla ... adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı gerçek kişiler tarafından temyiz edilmiştir.
Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kalan yer iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.
Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce 01.10.1970 tarihinde ilân edilerek kesinleşen seri bazda yapılan orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 1999 yılında yapılan aplikasyon ve 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulaması vardır.
İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından kesinleşmiş orman tahdit haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada dava konusu 158 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kesinleşen orman tahdidi içinde kalan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesi ile 3402 sayılı Kanuna eklenen 36/A maddesi gereğince davalılardan onama harcı alınmasına yer olmadığına ve yatırdıkları temyiz harcının istek halinde iadesine 02/05/2016 tarihinde oy birliği ile karar verildi.