Yargıtay 20. Hukuk Dairesi E.2016/155 K.2017/5587

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile davalılar ... ve ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği 8000 m2 yüzölçümündeki taşınmazın 1981 tarih ve 10 sıra numaralı tapuya istinaden kendisine ait olmasına rağmen kadastro sırasında tespit harici bırakıldığını belirterek adına tapuya tescilini talep etmiş, mahkemece açılan davanın reddine karar verilmiş, hüküm davalılar ... Yönetimi, ... ve davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapusuz taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1940 yılında 3116 sayılı Kanuna göre yapılıp kesinleşen ... kadastrosu ile 03.03.1993 tarihinde askı ilanı yapılarak 04.09.1993 tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2/B madde uygulama çalışmaları bulunmaktadır. Genel arazi kadastrosu çalışmaları 1984 tarihinde yapılmış olup taşınmaz bu çalışmalarda tespit harici bırakılmıştır.

Mahkemece, 15/01/2015 tarihli duruşmada “davacının davasının reddine, ... ili, ... ilçesi, ... mahallesi, ... mevkiinde bulunan dava konusu parselin fen bilirkişisinin 10/07/2014 havale tarihli raporuna ekli krokisinde (A) ve (B) harfi ile gösterilen kısımlarının ... vasfı ile ... adına tesciline, (C) ve (D) harfi ile gösterilen kısımlarının ise aynı adanın son parsel numarasından sonra gelmek üzere kamu malı vasfı ile ... adına tesciline” karar verilmiş, gerekçeli kararda ise “açılan davanın reddine” karar verilmiş ve bu şekilde kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulmuştur.

6100 sayılı HMK'nın 298/2. maddesinde gerekçeli kararın, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı belirtilmiştir.

Asıl olan duruşma tutanağına yazılıp taraflara tefhim olunan karardır, tefhim ile birlikte yargılamadan elini çekmiş olan hâkimin tefhim ettiği kararı taraflara tebliğ etmek durumunda olduğu, sonradan yazılan gerekçeli kararın kısa karara uygun olmasının zorunlu olduğu ve tefhim edilen kısa kararla gerekçeli kararın uyum içinde olmasının gerektiği 10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas - 1992/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında öngörülmüştür.

Asıl talepler bakımından kısa kararda hükmedilmeyen bir hak ve yükümlülüğün gerekçeli kararda hüküm altına alınmış olması veya tersi bir durumun çelişki teşkil etmediğini söylemek olanaklı değildir. Mezkur İçtihadı Birleştirme Kararında; çelişkinin varlığı tesbit edildiği takdirde, başka hiçbir incelemeye gerek görülmeksizin ve tarafların bu konuyu temyiz sebebi yapıp yapmadıklarına bakılmaksızın kararın salt bu sebeple bozulması gerektiğine işaret edilmiştir.

Bu sebeple, hüküm bu haliyle kendi içinde çelişkili olup kararın bozulması gerekmiştir.