Davacı vekili; tapuya tescilli yönetim planı ve onaylı projenin amir hükümlerinde davacının maliki bulunduğu 2 nolu bağımsız bölümün, sadece yararlandığı hizmetler karşılığı aidat ve avanslara iştirak edeceğinin düzenlenmesine rağmen, davalıların bu hükümlere aykırı olarak aidat talep ettiklerini, kat malikleri genel kurulunda, işletme projesine karşı yaptıkları itirazın makul bulunarak itirazlar doğrultusunda aidatların yeniden belirlenmesi hususunda yönetim kuruluna yetki verildiğini, buna rağmen davalıların yönetim planı ve onaylı projeye uygun bütçe hazırlamadıklarını, yönetim planının ve onaylı projenin amir hükümleri doğrultusunda,
davacı şirketin yararlandığı hizmetlerin belirlenmesi suretiyle 2010 ve 2011 yılı aidat bedellerinin tespiti ile tespit edilen bedellerin, bugüne kadar ihtirazı kayıtla fazladan ödenen 32.277,06 TL'den düşülerek kalan kısımdan şimdilik 5.000 TL'nin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek en yüksek reeskont faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiştir.
Mahkemece, 20/03/2010 ve 05/03/2011 tarihli işletme projelerinin kabulüne dair kat malikleri kurulu kararlarının iptali için süresinde dava açılıp iptaline dair karar alınmadığından kesinleştiği, kat mülkiyeti tesis edilen ana yapıda işletme projelerinin yapılması ve aidat tutarlarının tespiti yetkisinin kat malikleri kuruluna ait olduğu, fazladan tahsil edildiği ileri sürülen miktarların iadesine ilişkin davada yöneticinin kat maliklerini temsil yetkisinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, kapatılan Yargıtay 18. Hukuk Dairesinin 18/06/2013 gün ve 2013/7471 E. - 2013/10640 K. sayılı kararı ile, “634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 28. maddesinin 4. fıkrasında "Yönetim planı ve bunda yapılan değişiklikler, bütün kat malikleriyle onların külli ve cüzi haleflerini ve yönetici ve denetçileri bağlar." hükmü yer almaktadır.
Bu nedenle, mahkemece yukarıda belirtilen esaslar doğrultusunda, anataşınmaza ait tüm defter ve belgeler bilirkişiye tevdi edilip, dava konusu 2 numaralı bağımsız bölümün yararlandığı ve yararlanmadığı hizmetler de tespit edilmek suretiyle ödemesi gereken aidat miktarının ne olduğu ve fazladan yapılmış ödemesi bulunup bulunmadığı belirlendikten sonra oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmesi gerekirken yetersiz araştırma ve eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir” gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.
Kararın düzeltilmesi isteminin ise reddine karar verilmiştir.
Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada, “Davanın kısmen kabulüne, 11.389,98 TL asıl alacak 1.176,03 TL işlemiş faiz tutarının davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, 5.000 TL asıl alacağa dava tarihinden itibaren kalan
6389,98 TL'ye ıslah tarihinden itibaren avans faizi işletilmesine, davacı vekilinin 2010 ve 2011 yılı aidat bedellerinin tespiti yönündeki talebinin reddine” karar verilmiş, hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre; bozmaya uygun inceleme ile davanın kısmen kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, sair temyiz itirazları yerinde değildir.
Ancak;
Davanın kat mülkiyetinden kaynaklanması ve ticari iş ve dava niteliğinin bulunmaması nedeniyle, avans faizine karar verilmesi doğru değil ise de bu hususun giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden; gerekçeli kararın hüküm fıkrasından 1. bentdeki “avans faizi” ibaresinin çıkarılması ve yerine “yasal faiz” ibaresinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 23/06/2020 günü oy birliğiyle karar verildi.