Yargıtay 21. Ceza Dairesi E.2015/5097 K.2016/385

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 20.02.2007 gün, 46/39 ve 29.05.2007 gün, 114/113 sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, 5271 sayılı CMK'nun 232. maddesinin 6. fıkrası uyarınca, hüküm fıkrasında kanun yollarına başvurma olanağı bulunup bulunmadığı, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüte yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin gerektiği, aynı Kanunun 34. maddesinin 2. fıkrasında da, kararlarda başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekillerinin gösterilmesinin zorunlu olduğu, yerel mahkeme kararında ise, sanığın bulunduğu yerdeki dengi bir mahkemeye de başvurmak suretiyle hükmü temyiz edebileceği belirtilmediğinden sanığın temyiz isteminin süresinde olduğu kabülüyle yapılan incelemede;

Sanığın, kendisine verildiği anda zorunlu unsurları tam olmayan suça konu bononun, unsurlarını tamamlamak/tamamlatmak suretiyle resmi belge niteliği kazandırıp, katılan aleyhine icra takibine koyduğu isabetle kabul edildiği halde, resmi belgede sahtecilik yerine yazılı şekilde özel belgede sahtecilik suçundan hüküm kurulması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle;

T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,