Yargıtay 21. Ceza Dairesi E.2016/3467 K.2016/4360

Tebliğ imkansızlığını düzenleyen, Tebligat Kanunu'nun 21. maddesinin 1. fıkrası.

"Kendisine tebligat yapılacak kimse veya yukarıdaki maddeler mucibince tebligat yapılabilecek kimselerden hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden imtina ederse, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir ve memurlarına imza mukabilinde teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirilir.

İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır." Buna göre yokluğunda verilen hükmü sanık ...'nın mernis adresine 05.06.2014 tarihinde Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine göre tebliğ edilmiş ise de, tebligat parçasında, muhataba haber vermesi için komşusu olarak gösterilen kişinin kim olduğu açıkça belirtilmediğinden ve imzası da bulunmadığından tebligatın usulsüz ve öğrenme üzerine temyizin süresinde olduğunun kabulü ile yapılan incelemede;

1- ...Ltd. Şti. Ortakları olan sanıkların 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenledikleri, şirket müdürü olan sanık ...'nın tebligata rağmen ticari defter ve belgelerini ibraz etmediği iddiasıyla açılan kamu davasında.

12.03.2010 tarihinde şirketteki 99 hisseyi sanık ...'in, 1 hisseyi ise sanık ...'in şirketin önceki ortaklarından devraldıkları,...'in aynı tarihli şirket kararı uyarınca 10 yıllığına şirket müdürü olarak tayin edildiği ve şirketi temsile münferiden yetkili kılındığı, sanık ...'in şirketi ... ile birlikte devraldıklarını, sahte fatura düzenlenmesine dair bilgisi olmadığını savunduğu, Sanık ...'in ise savunmasında ...'in kendisinden iş bulmak vaadiyle nüfus cüzdanını aldığını, şirketi bu şekilde kurmuş olabileceğini, işlemlerden haberdar olmadığını beyan etmesi,

davanın dayanaığı olan vergi rapolarında, sanıkların şirketi devralmalarından sonra beyanname matrahlarında aşırı artışa rastlandığının ve incelenen Ba ve Bs formları uyarınca şirketin alış ve satışları arasında orantısızlık bulunduğunun, alış ve satış bildiriminde bulunan mükelleflerin faaliyet kollarının bu şirketin faaliyet alanıyla ilgisiz olduğunun belirlendiği anlaşılmakla, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından;

...Noterliğinin 12.03.2010 tarih ve ...yevmiye no'lu limited şirket hisse devir sözleşmesi ve sanık ...'e ait imza sirküleri aslının, 2010 ve 2011 yıllarında vergi dairesine verilen beyannamelerin ve suça konu faturaların temin edilerek, üzerindeki yazı ve imzaların sanıkların eli ürünü olup olmadığı yönünden bilirkişi incelemesi yaptırılması, vergi tekniği raporunda, suça konu faturaları kullandığı belirtilen şirketlerin yetkilileri hakkında bu faturalardan dolayı kamu davaları açılıp açılmadığı sorulup, açılmış ve derdest ise birleştirme hususunun düşünülmesi,

değilse bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı birer suretlerinin dosya içine konulması, suça konu faturaları kullandıkları belirtilen şirket yetkililerinin tespiti ile sözü edilen faturaları kimden ve hangi hukuki ilişki karşılığında aldıklarının, sanıklarla muhatap olup olmadıklarının sorulması ve toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı,

2- Kabule göre de:

T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,