Yargıtay 21. Ceza Dairesi E.2016/4151 K.2016/5874

Sanığın yokluğunda verilen 11.03.2013 tarihli hükmün sanığın duruşmada verdiği adres olan kovuşturma aşamasındaki bilinen en son adresine değilde başka bir adrese tebliğ edilmesi ile 30.09.2013 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararda yasa yoluna başvuru şekli ve merciinin eksik ve hatalı gösterilmesi nedeniyle temyiz süresinin işlediğinden söz edilemeyeceğinden öğrenme üzerine yapılan temyizin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

I-) Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına yönelik itirazın incelenmesinde;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların 5560 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231/12. maddesi uyarınca temyizinin mümkün olmayıp, itiraza tabi olduğu anlaşılmakla, sanığın vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 264/2. maddesi uyarınca başvurunun, itiraz dilekçesi olarak kabulü ile gereğinin mahallinde takdir ve ifasına,

II-) Sanık hakkında “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik incelemede ise;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre sanığın, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak:

1-) İddianamede, 5237 sayılı TCK.nun 43. maddesinin uygulanması yönünde bir talep bulunmamasına karşın, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan hükmolunan cezada TCK’nın 43. maddesi gereğince artırım yapılmak suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

2-)T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK’nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk bulunması,