Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2007/12763 K.2008/6992

Davacı ... ile davalı 1-....Döşeme Malz.San. ve Tic.Ltd.Şti. 2-... aralarındaki istihkak davası hakkında İstanbul 6.İcra Hukuk Mahkemesinden verilen 11.4.2007 gün ve 1139/596 sayılı hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

2004 Sayılı İcra ve İflas Kanununun 4949 sayılı Yasanın 101. maddesiyle değişik 363. maddesi hükmüne göre; Yasa'nın yürürlüğe girdiği 30.7.2003 tarihinden sonra icra mahkemelerince verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 2.000.000.000 TL.'yi geçmesi gerekir.

İİK'na 4949 sayılı Yasa'nın 102. maddesiyle eklenen Ek 1. madde uyarınca da; bu parasal sınır, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yılda uygulanan parasal sınırların 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 298. maddesi uyarınca Maliye Bakanlığınca her yıl tesbit ve ilan edilen yeniden değerlendirme oranında artırılması suretiyle uygulanır.

2004 yılında bu parasal sınır 2.570.000.000 TL. (2.570 YTL.) olarak; 2005 yılında 2.850.00 YTL. olarak uygulanmıştır. Öte yandan 18.11.2005 gün ve 25997 sayılı Resmi Gazete'de ilan edilen Maliye Bakanlığı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliğinde, 2006 yılı için belirlenen yeniden değerlendirme oranı % 9,8 olarak öngörülmüştür. Buna göre, 2006 yılında İcra Mahkemelerince istihkak davaları sonucunda verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 3.120.00. YTL.'sini geçmesi gerekir. 2007 yılında ise temyize konu dava değerinin 3.360.00. YTL.'sini geçmesi gerekir.

Somut olayda, 02.06.2006 tarihinde haczedilen mahcuzlar ile 05.06.2006 tarihinde haczedilen mahcuzlar için açılan istihkak davası 11.04.2007 tarihinde hükme bağlanmış ise de, 02.06.2006 tarihinde yapılan hacze ilişkin temyiz konusu dava değeri 2.990.00.- YTL ve 05.06.2006 tarihinde yapılan hacze ilişkin temyiz konusu dava değeri ise 2.650.00.- YTL olduğundan iki ayrı hacze ilişkin temyiz konusu dava değeri 2004 Sayılı İcra ve İflas Kanununun 4949 sayılı Yasanın 101. maddesiyle değişik 363. maddesi hükmüne göre kesin nitelik taşımaktadır.

Bu durumda hüküm kesin nitelik taşıdığından temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

.