Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2007/19655 K.2008/15623

Davacı, davalı işveren nezdinde 1.12.1994-11.4.1999 tarihleri çalıştığının ve geçirdiği kazanın iş kazası olduğunun tespiti ile işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununda değişik yapan 5219 ve 5236 sayılı Yasalar uyarınca 1.1.2007 tarihinden sonra, anılan Yasa’nın 427. maddesindeki kesinlik sınırı 1.170,00-YTL’ye çıkarılmış olup, inceleme konusu işçilik alacaklarına ilişin karar bu tarihten sonra verilmiş ve kesinlik sınırının altında bulunmuş olmakla, söz konusu maddelere göre hüküm kesinlik niteliği taşıdığından 1.6.1990 tarih ve 1989/3 E., 1990/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı da göz önünde tutularak davacı ile davalılar Baykon Anonim Şirketi ve Kam Beton Limited Şirketi’nin işçilik alacaklarına ilişkin hükme yönelik temyiz dilekçelerinin, kararın kesinlik sınırları içinde kalması nedeniyle Dairemizce reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacının tüm davalıların ise aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

3-Davacı 1.12.1994-11.1.1999 tarihleri arasında davalı işverenlere ait işyerinde sürekli çalıştığının tespitini istemiştir.

Mahkemece, davacının davalı işverenlere ait işyerinde 28.8.1997-11.1.1999 tarihleri arasında kuruma bildirilen 352 günlük sürenin dışında 142 gün daha asgari ücret üzerinden çalıştığının tespitine karar verilmesi gerekirken 28.8.1997-11.1.1999 tarihleri arasında 500 gün süreye ilaveten 352 gün süre ile 206,75-YTL prime esas kazanç üzerinden çalıştığının tespitine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını yapılmasın gerektirmediğinden HUMK’nun 438/7. maddesi gereğince hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.