Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2008/13481 K.2009/12202

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 1.1.1995-1.10.2000 ile 11.6.2002-16.3.2006 tarihleri arasında sigortalı olarak çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davalı işveren ve Kurum vekillerinin tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işverene ait işyerinde 01.01.1995-01.10.2000 tarihleri arasında ve askerlik dönüşünde 11.06.2002-16.03.2006 tarihleri arasında da sürekli çalıştığını ileri sürerek halde davalı Kuruma eksik bildirilen çalışmalarının tesbitini istemiştir.

Mahkemece, davacının davalı işyerinde 22.11.1998-1.10.2000 tarihleri arasında 1 yıl 10 ay 11 gün ve 11.6.2002-1.4.2003 tarihleri arasında 9 ay 20 gün olmak üzere toplam 2 yıl 7 ay 31 gün hizmeti olduğunun tespitine, fazla istemin reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden ; davacının 2.4.2003 tarihinde davalıya ait 11010462 sigorta nolu işyerinde çalışmaya başladığına dair imzalı işe giriş bildirgesinin 2.4.2003 tarihinde Kurum kaydına alındığı, davacının 18 yaşını 22.11.1998 tarihinde doldurduğu, 21.11.2000 - 21.5.2002 tarihleri arasında askerlik yaptığı, 2.4.2003 tarihinden sonrasındaki çalışmalarının tam ve eksiksiz olarak kuruma bildirildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa’nın 79/10.maddesinde bu tür hizmet tesbiti davalarının kanıtlanması yönünden özel bir yöntem öngörülmemiştir. Kimi ayrık durumlar dışında resmi belge ve yazılı delillerin bulunması sigortalı sayılması gereken sürelerin saptanmasında güçlü delil olmaları itibariyle sonuca etkili olurlar. Ne var ki bu tür kanıtların bulunmaması halinde somut bilgilere dayanması inandırıcı olmaları koşuluyla bordro tanıkları veya iş ilişkisini bilen komşu işyeri çalışanları gibi kişilerin bilgileri ve bunları destekleyen diğer tanıklarla dahi sonuca gitmek mümkündür.

Gerçekten ifadesi hükme dayanak alınan tanıklar, işveren kayıtlarına geçmiş ve davacının tespitini istediği dönemde 1.4.1996 tarihinden itibaren çalışmaları olan kişilerden olmakla, davacının 1.4.1996 tarihinden 22.11.1998 tarihine kadar çalışması ispatlandığı ve 506 sayılı Yasa’nın 60/G maddesine göre 18 yaşından önce malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tabi olanların sigortalılık sürelerinin 18 yaşını doldurdukları tarihte başlayacağı, ancak bu tarihten önceki süreler için ödenen malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primlerinin prim ödeme gün sayılarına dahil edileceği belli olmasına rağmen mahkemece 18 yaşını doldurmadığı gerekçesiyle 22.11.1998 tarihi öncesinin tamamen reddedilmesi hatalı olmuştur.

Mahkemece, davacının davalı işyerinde 22.11.1998-1.10.2000 tarihleri arasında 1 yıl 10 ay 11 gün ve 11.6.2002-1.4.2003 tarihleri arasında 9 ay 20 gün olmak üzere toplam 2 yıl 7 ay 31 gün sigortalı çalıştığının tespitine dair verilen karar yerinde ise de; 18 yaşın dolumundan önce ve 1.4.1996 tarinden itibaren geçen ve sabit olan çalışmalarıyla ilgili olarakta bu sürelerin tespitiyle prim ödeme gün sayılarına dahil edilmesine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K’nun 438/7.maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.