1-Temyiz olunan karar 4949 sayılı Yasa ile değişik İ.İ.K.’nun 363. maddesi gereğince hükmün kesin nitelik taşıdığından bahisle temyiz isteminin yerel mahkemece reddine ilişkindir.
2004 Sayılı İcra ve İflas Kanununun 4949 sayılı Yasanın 101. maddesiyle değişik 363. maddesi hükmüne göre; Yasa'nın yürürlüğe girdiği 30.7.2003 tarihinden sonra icra mahkemelerince verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 2.000.000.000 TL.’yi geçmesi gerekir.
İİK'na 4949 sayılı Yasa'nın 102. maddesiyle eklenen Ek 1. madde uyarınca da; bu parasal sınır, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yılda uygulanan parasal sınırların 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun mükerrer 298. maddesi uyarınca Maliye Bakanlığınca her yıl tesbit ve ilan edilen yeniden değerlendirme oranında artırılması suretiyle uygulanır. Bu şekilde belirlenen sınırların (on milyon TL) 10.00.YTL ‘yi aşmayan kısımları dikkate alınmaz.
2007 yılında bu parasal sınır 3.360,00YTL.olarak uygulanmıştır.Ancak 4949 sayılı Yasanın 102/2.bendi uyarınca 363.maddenin yukarıdaki fıkra uyarınca her takvim yılı başından geçerli olmak üzere uygulanan parasal sınırın artışına ilişkin hükmü artışın yürürlüğe girdiği tarihten önce İcra mahkemelerince nihai olarak karar bağlanmış davalar ile Yargıtay’ın bozma kararı üzerine yenden bakılan davalarda uygulanamayacağından Mahkemenin temyiz isteminin kesinlik sınırından reddine ilişkin 14.11.2007 tarihli kararı kaldırılarak alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının incelemesine geçildi.
2-Temyiz incelemesine gelince; Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı(Alacaklı) vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 13.5.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.