Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2009/10 K.2010/113

Davacı, davalı işveren nezdinde 16.06.1991-20.12.2004 tarihleri arası çalıştığının tespiti ile işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlerine göre, davalıların tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine.

2.Dava, davacının davalı Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespiti ile bir kısım işçilik alacağının davalı işverenden tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının davalı işverene ait işyerinde 01.08.1993-20.12.2004 tarihleri arasında kesintisiz olarak çalıştığının tespiti ile bir kısım işçilik alacağının davalı işverenden tahsiline karar verilmiştir.

4857 sayılı Yasanın 34/1 maddesi ile gününde ödenmeyen ücretler için mevduata uygulanan en yüksek faiz oranı uygulanacağı kabul edilmiştir. Bu durumda, mahkemece karar verilen ücret alacağının en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesi gerekirken ücret alacağı yönünden yasal faize hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK’un 438/7.maddesi gereğince hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir.