Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2009/15091 K.2010/7741

Davacılar, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan ... vekilince duruşmasız , diğer davalılar vekillerince de duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan ve temyiz konusu hükme ilişkin dava, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 435/2. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki delillerle karardaki gerektirici nedenlere göre davalı ... yönünden her ne kadar 15 gün temyiz süresi verilmişse de davaya iş mahkemesi olarak bakıldığından, iş mahkemelerinde temyiz süresinin 8 gün olduğu nazara alınarak bu davalının karar yüzüne karşı tefhim edildiği temyiz dilekçesi ise 08.09.2009 tarihinde verildiğinden temyiz süresi geçtiğinden temyiz talebinin reddine,

2-Diğer davalılar yönünden aşağıdaki bendin kapsamı dışında diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

3-Uyuşmazlık iş kazası sonucu davacılar murisinin ölümü ile hak sahibi davacıların anne Şehri için 7.000-TL maddi 6.000,00-TL manevi, kardeşler için ayrı ayrı 500.00’er TL maddi 400.00’re TL manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece annenin maddi zararı SSK geliriyle karşılandığından kardeşlere maddi tazminat verilemeyeceğinden reddine, anneye 6.000,00-TL, kardeşlerin her birine ayrı ayrı 4.000.00’er TL manevi tazminata hükmedilmiştir.

Davacılar murisinin iş kazası sonucu öldüğü olayda murisin %20 davalı işveren tarafın %80 oranında kusurlu olduğu olayda davacıların davalı kusuruna dayandığı dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile sigortalıya verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir.

O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarınıetkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir.

Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları tarafların sosyal ve ekonomik durumları paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu olayın ağırlığı ölenin yaşı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince alınmamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK 23.6.2004, 13/291-370)

Bu ilkeler gözetildiğinde davacı kardeşler yararına 3.000 ,00TL manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken 4.000,00 TL’sına hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.