Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2009/8613 K.2010/12181

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1- Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, temyizin kapsamına göre davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava 08.05.2000 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu % 32,20 oranında sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece dairemiz bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davacının dava dilekçesindeki istemi dikkate alınarak maddi ve manevi tazminat isteminin kabulüne karar verilmiş ve bu karar süresinde taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

Yerel mahkemenin maddi tazminata ilişkin değerlendirmesi isabetlidir. Ancak manevi tazminata karar verilirken hataya düşüldüğü görülmektedir.

HUMK’ nun 74.maddesine göre “hakim her iki tarafın iddia ve müdafaalarıyla mukayyet olup ondan fazlasına veya başka bir şeye hüküm veremez.” Davacı 20.02.2001 tarihli dava dilekçesinde 10,00-TL (Eski para birimine göre on milyon lira) manevi tazminat isteminde bulunmuştur. Hal böyle olunca davacı yararına 10.000,00-TL manevi tazminata karar verilmesi HUMK’ nun 74.maddesinde düzenlenen taleple bağlılık ilkesine aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.