Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2010/3340 K.2011/3789

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 1.6.2006-4.11.2006 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tesbitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir. Hükmün davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere, temyiz edenin sıfatına göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine, 2-Dava, davacının davalıya ait işyerinde 01.06.2006-04.11.2006 tarihleri arasında geçen ve Kuruma kayıt ve tescil edilmeyen çalışmalarının tesbiti istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kabulü ile davacının davalı işveren yanında 01.06.2006 tarihi ile 04.11.2006 tarihleri arasında aralıksız olarak çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, Kurumun 26.01.2009 tarihli yazısına göre Kurum müfettişinin 19.06.2007 tarihli raporu gereğince davacının 16.06.2006-30.09.2006 tarihleri arasındaki çalışmalarını dava devam ederken kabul ettiği ve davacının sigortalılık süresine eklediği anlaşılmaktadır.Hal böyle olunca, davacının bu döneme ilişkin istemi dava devam ederken Kurum tarafından kabul edildiğinden bu döneme ilişkin konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmemesi,

ayrıca bordro tanıklarının davalı işyerine girdikleri tarih gözönünde tutulduğunda davacının bu tarihlerden önceki çalışmaları hakkında bilgi sahibi olmaları mümkün olmadığından davacının 16.06.2006 tarihinde işe girdiğinin kabulü ile 01.10.2006-04.11.2006 tarihleri arasındaki dönem yönünden tesbit kararı verilmesi gerekirken 01.06.2006 tarihinde işe girdiği kabul edilerek 04.11.2006 tarihine kadar çalıştığının tesbitine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, temyiz edenin sıfatı da gözetilerek H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.