Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2010/8203 K.2010/12925

Davacı, 26.5.1998 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitiyle, aksine kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir. Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

Dava, davacının 26.5.1998 tarihi itibariyle yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitiyle aksi yöndeki davalı Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak kısa kararda, davacının 11.2.1972-11.2.1982 tarihleri arasında ... sigortalısı olduğunun tespitine ve buna bağlı olarak davalı Kurumun 25.4.2008 tarih ve 3891 sayılı yaşlılık aylığının iptaline ilişkin kararının iptaline, gerekçeli kararın hüküm fıkrasında ise; davacının 11.2.1972-11.2.1982 tarihleri arasında ... sigortalısı olduğunun tespitine karar verildiği, böylelikle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratıldığı görülmektedir.

Hakimin son oturumda tutanağa yazdırıp tefhim ettiği karar, esas karar olup, sonradan yazılan gerekçeli kararın bu karara aykırı olmaması gerekir. Oysaki, 23.3.2010 günlü oturumda tefhim edilen kısa karar ile, gerekçeli kararın çelişkili olduğu zaptın ve kararın incelenmesinden açıkça anlaşılmaktadır. Bu durumda, konuyla ilgili 10.4.1992 tarihli ve 1991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bu aykırılığın giderilmesi suretiyle gerçeğe ve hukuka uygun bir karar verilmesi gereği açıktır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.