Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2011/9113 K.2012/18750

Davacılar, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün davacılar vekilince süresi dışında, davalılardan ... vekilince de süresinde temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

KARAR

1-Davacılar vekilinin temyizi yönünden; 17.03.2011 tarihli hüküm, İş Mahkemesinden verilmiştir. 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8.maddesi hükmüne göre ise İş Mahkemelerinden verilmiş bulunan nihai kararların 8 gün içinde temyiz olunması gerekir. Gerekçeli kararın sonradan tebliğ edilmiş olması bu 8 günlük süreyi yeniden başlatmaz.

Olayda hüküm 17.03.2011 tarihinde temyiz eden davacılar vekili yüzüne karşı tefhim edilmiş temyiz ise 17.05.2011 tarihinde vukubulmuştur. Şu duruma göre davada 8 günlük temyiz süresi fazlası ile geçmiştir.

O halde, 1.6.1990 Tarih ve 1989/3 E. 1990/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı da gözönünde tutularak davacılar vekili'nin temyiz dilekçesinin süre aşımı yönünden reddi cihetine gitmek gerekmiştir.

2-Temyiz eden davalı ... Müd.vekilinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine.

Dava 14.06 2004 tarihinde geçirdiği iş kazasında yaşamını yitiren sigortalının hak sahiplerinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemlerine ilişkidir.

Mahkemece davacı Havva ve Mehmet'in maddi tazminat davalarının reddine,davacı ...'in maddi tazminat davasının kabulüne ve tüm davacıların manevi tazminat davalarının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İncelemeye konu 17.03.2011 tarihli kararın 4 ve 5 numaralı bentlerinde gerek davacı tarafından yargılamanın başında yatırılan harçtan gerekse de yargılama sonunda eksik kalan harç miktarından harçtan muaf olan davalı KarayollarıGen.Müdürülüğünün de sorumluluğunu doğuracak şekilde hüküm tesis edildiği anlaşılmış olup usul ve yasaya aykırı olan bu durum bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, HMK 370/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.