Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2012/15999 K.2013/20676

Davacı, 25/07/2003 tarihinden itibaran 1479 sayılı Yasaya tabi esnaf Bağ-Kur sigortalılığının tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacının ve davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, davacının 25.7.2003 tarihinden itibaren 1479 sayılı Yasaya tabi Esnaf Bağ-Kur sigortalılığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının 1.10.2008 tarihinden itibaren Esnaf Bağ-Kur sigortalısı olduğunun fazlaya ilişkin istemin ise reddine karar verilmiştir. Toplanan delillerden davacının 25.7.2003-18.12.2006, 14.2.2007-devam şeklinde vergiye 12.4.1985 tarihinden itibaren odayakayıtlı olmasına rağmen tesçil için daha önce başvurusu olmaması nedeniyle sigortalılığın 1.10.2008 tarihiden başlatılması doğrudur. Ancak davanın reddi hariç, harç davalıdan tahsil edilir. Davanın kısmen kabulü halindede harç davalıdan tahsil edilir.Bu nedenle bakiye 2.75 TL harcın davacıdan alınarak hazineye gelir kaydına karar verilmesi doğru değildir.

Öte yandan davalı Kurum 5502 sayılı ... Kanunu'nun 36.maddesine göre harçtan muaftır. Davalı Kurum harçtan muaf olduğu halde davacı tarafça yatırılan başvurma harcıve peşin harcın yargılama giderleri arasına dahil edilerek davanın kısmen kabulü ve kısmen reddi nedeniyle Kurumdan tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HMK'un 370/2. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.