Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2012/19777 K.2013/22588

Davacı, 03/02/1987-28/04/2010 tarihleri arasındna 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün, taraf vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

Dava; davacının 03.02.1987 – 28.04.2010 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece; yargılamanın 18.06.2012 günlü oturumunda tefhim edilen kısa karar ile “ Davacının 11.06.2003 – 28.04.2010 tarihleri arasında Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine ” karar verilmiş ise de gerekçeli kararda; “ Davacının 11.04.2003 – 28.04.2010 tarihleri arasında Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine” karar verildiği, gerekçe kısmında da bu farklılığın gerekçesinin açıklanmadığı anlaşılmaktadır.

Hakimin son oturumda tutanağa yazdırıp tefhim ettiği karar, esas karar olup sonradan yazılan gerekçeli kararın bu karara aykırı olmaması gerekir. Oysa 18.06.2012 günlü oturumda tefhim edilen kısa karar ile gerekçeli kararın farklı olduğu zaptın ve kararın incelenmesinden açıkça anlaşılmaktadır. Bu durumda, konuyla ilgili 10.4.1992 tarihli ve 1991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bu aykırılığın giderilmesi suretiyle gerçeğe ve hukuka uygun bir karar verilmesi gereği açıktır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekili ile davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.