KÜNYE
(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi 2013/153 E., 2013/4428 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 12 Mart 2013
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
Karar Metni
265 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.
KARAR
Dava, iş kazasına uğrayan davacının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.
Mahkeme, maddi tazminatın reddine manevi tazminatın ise kısmen kabulü ile davalılardan dayanışmalı olarak tahsile karar verilmiştir. reddine karar vermiştir.
İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; İş Kanunun 77. ve işçi sağlığı ve işgüvenliği tüzüğünün öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla,işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği tartışmasızdır. Bu nedenle, davalı ...Tic. A.Ş'ye hükme esas alınan kusur raporunda kusur verilmediği gibi bu davalı yönünden yöntemince düzenlenmiş bir kusur raporu da alınmadığı halde hüküm altına alınan manevi tazminattan sorumlu tutulması hatalı olmuştur.
Yapılacak iş, işci sağlığı ve işgüvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77 madde .ve tüzük hükümleri gözönünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan rapor mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.
Mahkemece,bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın hüküm kurulmaması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.
O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.
Yargıtay 21. Hukuk Dairesi, E. 2013/153, K. 2013/4428, 12 Mart 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama