Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2014/4631 K.2014/25390

Davacı, sigortalılık başlangıç tarihinin 31/10/1984 olduğunun ve 01/09/2013 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine, başlanacak aylıkların yasal faiziyle birlikte ödenmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir. Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, davacının sigortalılık başlangıç tarihinin yurtdışında ilk defa işe girdiği tarih olan 31/10/1984 tarihi olduğunun tespiti ile tahsis talep tarihini takip eden 01/12/2013 tarihi itibariyle yaşlılık aylığı bağlanmasına hak kazandığının ve biriken maaşlarının yasal faiziyle birlikte ödenmesi gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının sübut bulan davasının kabulü ile 22633... T.C kimlik nolu Balıkesir ili, Merkez ilçesi, Ş.. Mah/Köyü nüfusuna kayıtlı T.. ve Z..'dan olma 06/02/1966 doğumlu davacı R.. K..'NIN yurtdışı sigortalılık başlangıç tarihi olan 31/10/1984 tarihinin yurtiçi sigortalılık başlangıç tarihi olduğunun tespiti ile talep tarihini takip eden 01/09/2013 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının ve 506 sayılı yasanın 116. ve 5510 sayılı yasanın 42. maddeleri uyarınca 3 aylık süre nazara alınarak 01/12/2013 tarihinden itibaren her aylığın ödenme tarihi esas alınarak yasal faiz işletilmek sureti ile davacıya ödenmesi gerektiğinin tesbitine, karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 13/08/1984 tarihinde Alman .. sigorta sistemine giriş yaptığı, davacının talebi ile bağlı kalınarak 31/10/1984 tarihinin sigorta başlangıç tarihi olarak kabul edilmesinin doğru olduğu, davacının Türkiye'de 28/10/1988-30/06/1989, 01/07/1989-07/12/1989 ve 12/16/1990-2013/9. ay arasında 8551 gün 5510 sayılı yasanın 4/1-a maddesi kapsamında çalışmasının bulunduğu, davacının 09/12/1986-09/06/1988 tarihleri arasındaki 540 günlük askerlik süresini borçlanarak bedelini ödediği,

davacının 30/07/2013 tarihinde başvuru yaparak Almanya'da geçen çalışma sürelerinden 13/08/1984-31/10/1984 tarihleri arasındaki 79 günlük süreyi 3201 sayılı yasa kapsamında borçlanarak bedelini 30/07/2013 tarihinde Kuruma ödediği, davacının borçlanmasının 5510 sayılı yasanın 4/1-a maddesi kapsamında sigortalılık olarak kabul edildiği, davacının 05/08/2013 tarihli dilekçesi ile tahsis talebinde bulunduğu, Kurum tarafından davacıya verilen cevapta Türkiye'deki sigortalılık başlangıç tarihinin 09/02/1987 olarak tespit edildiğinin ve bu duruma göre yaşlılık aylığı şartlarının oluşmadığının bildirildiği anlaşılmaktadır.

Yaşlılık aylığı bağlanması için gerekli şartlar 506 sayılı Kanun'un geçici 81. maddesinin (B) fıkrasında düzenlenmiş olup (e) bendinde “23/05/2002 tarihinde; sigortalılık süresi 17 yıl (dahil) dan fazla, 18 yıl 6 aydan az olan erkekler 25 yıllık sigortalılık süresini ve 48 yaşını doldurmaları ve en az 5225 gün, Malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primi ödemiş bulunmaları şartı ile yaşlılık aylığından yararlanabilirler.” düzenlemesi yer almaktadır. Kabul edilen sigorta başlangıç tarihi olan 31/10/1984 tarihine göre 23/05/2002 tarihinde 17 yıl 6 ay 22 gün sigortalılığı bulunan davacının tahsis talep tarihinde 25 yıl sigortalılık süresi ile 48 yaşını doldurmuş olması ve 5225 prim gün sayısını tamamlamış olması gerekmektedir.

Somut olayda, davacı 25 yıl sigortalılık süresi ile 5225 prim gün sayısı şartlarını tahsis talep tarihinde yerine getirmiştir. Ancak tahsis talep tarihi olan 05/08/2013 tarihinde davacının yaşının 47 yıl 5 ay 29 gün olduğu anlaşılmaktadır.

Bu nedenle, 05/08/2013 tarihinde davacının 47 yaşında olmasına rağmen yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.