Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2015/11656 K.2015/19318

Davacılar, iş kazası sonucu maluliyetten doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacılar ile davalı vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillere, kanuni gerektirici nedenler ile temyiz nedenlerine göre taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava; 19.01.2010 tarihli iş kazasında yaralanarak %41 oranında malul kalan sigortalının maddi ve manevi tazminat istemi ile bu sigortalının eş ve çocuklarının yakınlarının ağır bedensel zararı nedeniyle çektikleri elem karşılığı olarak manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, davacı eş A.... için 13.000,00 TL, davacı çocuklar A.... ve A...için ayrı ayrı 8.000,00'er TL manevi tazminatın, davacı kazalı M.. K.. için 50.000,00 TL manevi, 62.845,00 TL maddi tazminatın 19.01.2010 olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınıp bu davacılara ödenmesine karar verilmiştir.

Dosya kapsamından; Mahkemece verilen 02.12.2013 tarihli ilk kararın Dairemizin 17.11.2014 gün, 2014/10693 Esas-2014/23947 Karar sayılı ilamı ile bozulduğu, anılan bozma ilamında özetle; “davalı şirket vekilinin tüm, davacılar vekilinin ise sair temyiz itirazlarının reddi ile davacı eş ve çocukların manevi tazminat davalarının reddinin doğru olmadığının” belirtildiği, Mahkemece Bozma ilamına uyularak yukarıda yazılan yeni kararın verildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere Yargıtay Bozma ilamına uyulmakla bozma dışı kalan hususlar kesinleşir ve kesinleşen bir hususta yeniden farklı bir karar verilemez.

Bu kapsamda somut olayda Mahkemece verilen 02.12.2013 tarihli ilk kararın yalnızca davacı eş ve çocuklar yararına bozulmasına göre sair yönlerden ilgili kararın kesinleştiği, diğer bir ifade ile davacı kazalı lehine kararlaştırılan maddi ve manevi tazminatlar ile vekalet ücreti, yargılama gideri ve harçlar bakımından anılan ilk kararın kesinleştiği ortadadır. Hal böyle olunca 23.03.2015 tarihli ikinci karar ile davacı M..

K.. bakımından yeniden hüküm kurulmasının doğru olmadığı açıktır.Bunun yanında kabulüne karar verilen manevi tazminat istemleri bakımından davacılar ve davalılara kabul ve reddolunan tazminatlar gözetilerek tarifesine göre tek vekalet ücreti verilmelidir.

Somut olayımızda ise bu hususun da göz ardı edilerek davacı eş ve çocuklar yararına herhangi bir vekalet ücretine karar verilmediği, yine davalı yararına reddolunan toplam miktar gözetilerek tek verilmesi gereken vekalet ücretinin ayrı ayrı verildiği anlaşılmıştır.

O halde taraf vekillerinin bunu içeren temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesinin yeniden yargılamayı gerektirmediği anlaşıldığından hüküm bozulmamalı H.M.K. 370/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.