Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2018/1595 K.2019/1801

Dava, davacının 02.07.1998-04.10.2000 tarihleri arasında Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespiti ile bu talebini reddeden davalı Kurum işleminin iptali ve 5510 sayılı yapılandırma af yasasının lehe hükümlerinden yararlandırılması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

B)Davalı Cevabı:

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C)İlk Derece Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı:

İlk derece Mahkemesince 1479 sayılı Yasa'nın geçici 18.maddesinin yürürlük tarihinden önce 619 sayılı KHK'nin iptal edildiği 26.10.2000 tarihinden sonraki bir tarih olan 18.01.2001 tarihinde tescil için müracaat ettiği gerekçesi ile davanın KABULÜ ile "davacının Bağkur'a ilk tescil tarihinin 02.07.1998 olması gerektiğine dair talebin reddine ilişkin kurum işleminin iptaline, davacının 02.07.1998- 03.10.2000 tarihleri arasında 1479 sayılı yasa kapsamında Bağkur sigortalısı sayılması gerektiğinin ve davacının 5510 sayılı kanunun yapılandırmaya ilişkin hükümlerinden yararlandırılması gerektiğinin tespitine" karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu;

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının taleplerinin hak düşürücü sürenin geçtiğini, davacının tebliğ edilen vergi borçlanması tutarını ödememesi sebebi ile davanın reddi gerektiğini beyan ederek istinaf kanun yoluna başvurduğunu bildirmiştir.

D)Bölge Adliye Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı:

Bölge Adliye Mahkemesince "davacının 1479 Sayılı kanunun geçici 18. maddesinin yürürlüğe girdiği 02.08.2003 tarihinden önce 1479 Sayılı kanuna göre bağ-kur sigortalısı olmak üzere davalı Kurum kayıtlarına intikal eden bildirgesi ve buna dayalı olarak tescilinin bulunduğu" gerekçesiyle"İlk derece mahkemesinin kararının yasal ve hukuksal gerekçeleri ile dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığından 6100 sayılı HMK'nun madde 353/1-b.1 hükmü gereğince davalı kurum vekilinin İSTİNAF BAŞVURUSUNUN ESASTAN REDDİNE" karar verilmiştir.

E)Temyiz:

Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle; davacının taleplerinin hak düşürücü sürenin geçmesi nedeni ile reddi gerektiği, davacının tebliğ edilen vergi borçlanması tutarını ödemediği gerekçesiyle temyiz yoluna başvurmuştur.

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe:

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 13.03.2003 tarihinde davalı Kuruma intikal eden Bağ-Kur giriş bildirgesi ile vergi mükellefiyetine istinaden 04.10.2000 tarihinden itibaren zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olarak tescil edildiği, davacının 02.07.1998-31.10.2007 tarihleri arasında vergi mükellefiyetinin bulunduğu, 07.10.1999-08.02.2008 tarihleri arasında meslek odası kaydının olduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda, davacının zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı kapsamında davalı Kuruma süresi içinde tescil başvurusunda bulunduğu anlaşıldığından sigortalılık süresinin tespitine ilişkin talebinin kabulü yerindedir. Ancak, 5510 sayılı Yasa'da yapılan bir çok yasal değişikle sigortalılara prim borçlarını yapılandırma imkanı getirildiği, hükümde davacının prim borcunun hangi yasa kapsamında yapılandırılmasına karar verildiği belirtilmediği gibi, yapılandırmadan faydalanmak için süresi içinde başvurunun bulunup bulunmadığının da araştırılmamış olması hatalıdır. Hükmün bu hali ile infaz kabiliyetine haiz olduğundan da söz etmek mümkün değildir.

Yapılacak iş, davacıya ödeme kolaylığı getiren hangi yasal düzenlemeden yararlanmak istediğini açıklatmak, bu kapsamda süresi içinde başvurusu olup olmadığını ve aranan diğer yasal koşulları taşıyıp taşımadığını değerlendirmek, infaz kabiliyeti bulunacak şekilde sonucuna göre bir karar vermekten ibarettir.

O halde, davalı Kurum vekilinin temyiz başvurusunun kabulü ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesinin kararının yukarıda yazılı sebeplerden dolayı ORTADAN KALDIRILMASI, İlk Derece Mahkemesi Kararının BOZULMASI gerekmiştir.