Yargıtay 22. Ceza Dairesi E.2015/7738 K.2015/5667

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamı itibariyle diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Gerekçeli kararda “sanığın mağdurun ahırına veya konutunun eklentisine girdiğine ilişkin mahkumiyetine yeter her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği kabul edildiği halde, yazılı şekilde hırsızlık suçundan mahkumiyetine karar verilmek suretiyle çelişkiye neden olunması,

2-10/07/2010 tarihli kolluk güçlerince düzenlenen olay yeri inceleme raporuna göre, küçükbaş hayvanların alındığı yerin çevresi açık olan iki katlı müstakil evin alt katının ahır olarak kullanıldığı ve buradan alındığının bildirildiğinin anlaşılması karşısında; hayvanların barındığı yerin bu hali ile konutun eklentisi niteliğinde olduğu, hayvanların muhafaza edilmesi için ayrı bir barınak özelliği taşımadığı, eylemin TCK'nın 142/1-b, 116/4. maddesinde düzenlenen hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Yasanın 142/2-g maddesi ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı hakkındaki Yasanın 108/2. maddesi uyarınca tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamayacağı ve bu hükümlülüğün tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, infazda tereddüte yol açacak şekilde birden fazla mahkeme ilamının tekerrüre esas alınması,

4-Sanığın TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet

ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması,