KÜNYE
22. Ceza Dairesi 2016/1283 E., 2016/9309 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 1 Haziran 2016
- Mahkemesi
- Çocuk Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme
- Hüküm
- Mahkumiyet, temyiz isteminin reddi
Karar Metni
301 kelime·2 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, cezaların türleri, süreleri ve suç tarihine göre dosya görüşüldü.
Hükmün tebliğ edildiği tarihte suça sürüklenen çocuğun cezaevinde bulunduğu ve suça sürüklenen çocuğa cezaevinde yapılan tebligatta CMK 35/3. maddesine göre kararın kendisine okunup anlatılması gerektiği, ancak hükümlülük kararının tebliğine ilişkin işlemlerin 5271 sayılı CMK'nın 35. maddesine uygun olmadığının anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminin öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek ve 26/11/2015 tarih, 152-740 Esas - Karar sayılı temyiz isteminin reddine dair ek kararın kaldırılmasına karar verilmek suretiyle yapılan incelemede,
I-Mala zarar verme suçundan verilen hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ...'in temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE,
II-Hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından verilen hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;
Kendisini duruşmalarda vekil ile temsil ettirmediği halde katılan lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ...'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı 1412 sayılı
Yargıtay 22. Ceza Dairesi, E. 2016/1283, K. 2016/9309, 1 Haziran 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama