Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2011/13900 K.2012/7074

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili, davacının iş akdinin haklı ve geçerli bir neden bulunmadan feshedildiğini, müvekkilinin işe başladığı tarihten itibaren kendisi ile aynı işi yapan diğer işçilerden daha düşük bir maaş aldığını, işverenin işe başladığında bir süre sonra diğer işçilerle aynı maaşı ödeyeceği konusunda söz vermiş olmasına rağmen beş yıl boyunca oyaladığını ve verdiği sözü tutmadığını, müvekkilinin ısrarı sonucu 01.03.2010 tarihinden geçerli olmak üzere müvekkile % 7-7,5 oranında zam yaparak kendisi ile aynı konumda çalışan işçilerle maaşını eşitlemeye çalıştığını, ancak aradaki fark çok fazla olduğu için arayı kapatmanın mümkün olmadığını,

diğer işçilerin de zam ve ikramiye konusunda görüşmek üzere defaatle işverenden talepte bulunduğunu, ancak işverenin işçilerin bu taleplerine olumlu ya da olumsuz bir cevap vermediğini, bunun üzerine işverenden aralarında davacının da bulunduğu 60-70 işçinin imzasını taşıyan yazılı görüşme talebinde bulunduklarını, işveren bu taleplerdeki ısrarı davacının yönlendirdiği gerekçesi ile iş akdini feshettiğini belirterek müvekkilinin işe iadesine ve yasal haklarına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, feshin geçerli nedene dayandığını, ücret zammı talebinin kabul edilmemesi nedeniyle işi terk etmenin yasaya uygun haklı fesih sebebi sayılamayacağını, işyerinde ücret ödemelerinin düzenli ve gününde yapılmakta olduğunu, sadece sektörde yaşanan ekonomik kriz nedeniyle 2008 aralık ayı ikramiyelerinin ertelendiğini, ağustos 2009 ayında ücretlerin ¼’ü ve 2009 kasım ayında da ¼’ünün ödendiğini, davacı ve diğer işçilerin kendi beyanlarına göre zammı beğenmeyerek işi bıraktığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, 09/03/2010 tarihinde davacı ve bir kısım arkadaşlarının saat 17.15’den mesai bitim saati olan 18.00’e kadar işi bırakma eylemi yaptıkları, davacının da bu eylemin elebaşısı olduğu iddia edilerek 10/03/2010 tarihinde iş akdi feshedilmiş ise de, dinlenen davacı tanıklarının beyanlarında, işi bırakma eylemi yapmadıklarını, işyerinde ücretlere yapılan zammı yeterli bulmadıkları, bu hususta işveren ile toplantı yapmak istedikleri, bu taleplerinin reddedildiği,

daha sonra toplantı talep edenlerin imza topladıkları, işyerinde çalışan 67 kişinin bu şekilde toplantı yapılmasını talep ettikleri, 09/03/2010 tarihinde mesai saatinin bitimine doğru davacının yönetim tarafından çağrıldığı, diğer çalışanların da niçin çağrıldığını merak ederek yönetime gittikleri, bu sırada davacının iş akdinin feshedildiğini beyan etmişler, davacının işyerinde çalışan davalı tanıkları dışında davacı ve arkadaşlarının işi bırakma eylemi yaptıkları hususunun ispatlanamadığı gerekçesiyle işe iadeye karar verilmiştir.

Hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine göre, işyerinde çok sayıda işçinin işi bırakmasına rağmen, sadece davacı ve arkadaşlarından dört işçi işten çıkarılmıştır. Davacının eyleme öncülük yaptığı davalı işverence kanıtlanmış değildir. Davalı işverenin aynı eylemden dolayı fesih hakkını kullanırken eşitlik ilkesine aykırı davranması feshi haksız kılmakta ise de, davacının sabit olan, ücret artışını yeterli bulmayarak işi bırakma eyleminin fesih için geçerli neden olduğunun kabulü gerekir. İşe iade talebinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabul edilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.