Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2012/17023 K.2013/6041

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, normal mesai dışında günde üç saat fazla çalıştığını, her gün sorumlu olduğu müfettişlerden aldığı verileri rapor haline getirerek şirket yönetici grubuna mail olarak gönderdiğini, bu iş için her gün saat 21.00'e kadar bilgisayar başında çalışmak zorunda kaldığını, raporların 100 sayfa civarında olduğu için CD olarak sunulduğunu belirterek fazla çalışma alacağını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının proje yöneticisi olarak kendi mesaisini kendisinin ayarladığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacıya imzalatılan ibranamede fazla çalışmaların ödendiği belirtilmiş ise de savunmalarında davacının işveren vekili olması sebebi ile fazla mesaiye hak kazanamayacağının belirtildiği, ibraneme içeriği ile savunmanın uyum göstermediği, fazla mesaiye hak kazandığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir.

İşyerinde üst düzey yönetici konumda çalışan işçi, görev ve sorumluluklarının gerektirdiği ücretinin ödenmesi durumunda, ayrıca fazla çalışma ücretine hak kazanamaz. Bununla birlikte üst düzey yönetici konumunda olan işçiye aynı yerde görev ve talimat veren bir başka yönetici ya da şirket ortağı bulunması halinde, işçinin çalışma gün ve saatlerini kendisinin belirlediğinden söz edilemeyeceğinden, yasal sınırlamaları aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti talep hakkı doğar.

O halde üst düzey yönetici bakımından şirketin yöneticisi veya yönetim kurulu üyesi tarafından fazla çalışma yapması yönünde bir talimatın verilip verilmediğinin de araştırılması gerekir.

İşyerinde yüksek ücret alarak görev yapan üst düzey yöneticiye işveren tarafından fazla çalışma yapması yönünde açık bir talimat verilmemişse, görevinin gereği gibi yerine getirilmesi noktasında kendisinin belirlediği çalışma saatleri sebebiyle fazla çalışma ücreti talep edemeyeceği kabul edilmelidir.

Somut olayda, davalı işyerinde davacı İstanbul bölge müdürü olarak 21.01.2008-17.05.2010 tarihleri arasında çalışmıştır. Tanıklar davacının bölge yöneticisi olarak çalıştığını belirtmekle birlikte çalışma saatleri konusundaki beyanları çelişkilidir. Davacının bölge müdürü olarak görev yaptığı pozisyon itibari ile görevini yaparken kendisinin üstünde kendini denetleyen bir amirin bulunmadığı anlaşıldığından üst düzey yönetici durumundadır.

Çalışma saatlerini ayarlayabilecek konumda ve çalışma zamanlarının belirlenmesi bakımından insiyatif sahibidir.

Davacı her gün kendine bağlı müffettişlerinden gelen verileri rapor haline getirerek yönetici grubuna mail göndermek için akşam 21.00'e kadar bilgisayar başında çalıştığını iddia etmiş ise de işyerinde yüksek ücret alarak görev yapan üst düzey yöneticiye işveren tarafından fazla çalışma yapması yönünde açık bir talimat verilmemişse, görevinin gereği gibi yerine getirilmesi noktasında kendisinin belirlediği çalışma saatleri sebebiyle fazla çalışma ücreti talep edemeyeceğinin kabul edilmesi gerekir.

Mahkemece bu yön gözetilmeden davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.