Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2012/19652 K.2013/7075

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalılar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı işçi, iş sözleşmesinin emeklilik suretiyle sona erdiğini ileri sürerek, davalıdan kıdem tazminatının ödetilmesi talebinde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin emeklilik nedeniyle sona erdiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm, davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, kıdem tazminatı faiz başlangıç tarihinin dava tarihi mi yoksa davalının emekliliğe hak kazanma tarihini öğrendiği tarih mi olduğu noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 120. maddesi gereğince kıdem tazminatını düzenleyen 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi halen yürürlüktedir. Kıdem tazminatının zamanında ödenmemesi durumunda faiz başlangıç tarihi fesih taridir. Ancak emeklilik sebebiyle işten ayrılma durumunda 1475 sayılı Kanun'un 14/3. maddesine göre işçinin bağlı bulunduğu kurum veya sandığa başvurduğunu belgelemesi gerekmektedir. Bu halde, faiz başlangıç tarihi anılan belgenin işverene verildiği tarih olmalıdır. Emekliliğe hak kazanma belgesi, işverene bildirilmediği takdirde, faiz başlangıcı davanın açıldığı veya icra takibi yapılmışsa takibin yapıldığı tarihtir.

Somut olayda, davacının emeklilik belgesini işverene bildirmediği anlaşıldığından faiz başlangıcının dava tarihi olarak kabul edilmesi gerekirken, davalının, davacının emekliliğe hak kazanma tarihini öğrendiği tarihin esas alınması hatalıdır.

Ancak, belirtilen bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.