Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2012/22263 K.2013/9042

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin muvafakati olmaksızın ücretsiz izine çıkarılması, asgari ücretin altında çalışmaya zorlanması nedenleri ile davacı tarafından haklı nedenle feshedildiğini belirterek kıdem tazminatının tahsilini davalıdan talep etmiştir.

Davalı vekili tarafından herhangi bir cevap dilekçesi ibraz edilmemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Davacının iş sözleşmesinin ne şekilde feshedildiği konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı dava dilekçesinde kendisinin fazla mesai yapmak istemediğini belirtmesi üzerine iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini belirtmiştir. Davacı tanığı ise, davacının yayına eleman alınmasını talep ettiğini, bu isteğinin kabul görmemesi üzerine işten ayrıldığını belirtmiştir. Davacı beyanı, tanık anlatımları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde davacının, yanına bir eleman daha alınması talebinin işveren tarafından reddi üzerine işyerinden kendisinin ayrıldığı ve dolayısıyla iş sözleşmesinin davacı işçi tarafından feshedildiği anlaşılmaktadır. Buna göre davacının ihbar tazminatı talebinin reddi yerine kabulüne karar verilmesi hatalı olup bu husus bozmayı gerektirmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının hizmet süresi konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı davalı işyerinde 01.05.2003-15.12.2009 tarihleri arasında çalıştığını ileri sürmektedir.

Hizmet döküm Cetveline göre davacının davalı işyerinde 01.04.2005-15.12.2009 tarihleri arasında çalışması görünmektedir. Davacı tanıklarından bir tanesi davalı işyerinde 2007 yılında çalışmaya başlamıştır. Diğer davacı tanığı ise 1997-2006 yılları arasında davalı işyerinde çalıştığını ve davacının 2003 yılında davalı işyerinde çalışmaya başladığını beyan etmiştir. Mahkemece davacının talebi doğrultusunda 01.05.2003-15.12.2009 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığı kabul edilmiştir. Ancak davacının belirttiği tarihler arasında davalı işyerinde çalıştığı yeterli ve inandırıcı deliller ile kanıtlanmadığından, kayıtlar doğrultusunda 01.05.2003-15.12.2009 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığının kabulü gerekir. Aksi yönde verilen hüküm hatalı olup bu husus bozmayı gerektirmiştir.