Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2012/26777 K.2013/20300

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı, davalıya ait işyerinde 01.03.2005 -01.12.2009 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından rızası olmaksızın ücretsiz izine gönderilmek sureti ile haksız feshedildiğini, işyerinde fazla çalışma yapmasına, hafta tatilleri ve ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışmaya devam etmesine rağmen bu çalışma karşılığı ücret alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davacı işçinin ücretsiz izin uygulamasına rıza gösterdiğini ancak izin süresinin bitiminde işe gelmediğini iş sözleşmesinin devamsızlık haklı nedenine dayalı sonlandırıldığını savunmuş ve davacının işyerindeki çalışma düzenine ilişkin iddialarının gerçeğe uygun olmadığını ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, taraflar arasındaki iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiği ve davacının fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışma iddiasını ispatladığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacının haftalık fazla çalışma süresinin belirlenmesi, fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil günleri çalışma karşılığı ücret alacaklarının hesabı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 41. maddesine göre haftalık kırkbeş saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılır.

4857 sayılı Kanun'un 46. maddesinde, işçinin tatil gününden önce aynı Kanun'un 63. maddesine göre belirlenmiş olan iş günlerinde çalışmış olması koşuluyla, yedi günlük zaman dilimi içinde yirmi dört saat dinlenme hakkının bulunduğu belirtilmiş, işçinin hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir günlük ücrete hak kazanacağı da 46. maddenin ikinci fıkrasında hüküm altına alınmıştır.

Fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil günleri çalışma karşılığı ücret alacaklarının son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir.

İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin iş yerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

Somut olayda, tanık beyanları ile davacının 08.00-17.00 saatleri arasında günde dokuz saat çalıştığı ve ayda üç hafta tatilinde çalışmanın devam ettiği ispatlanmıştır . Buna göre hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının bir saat ara dinlenmesi ile günde sekiz saat mesai yaptığı, haftada yedi gün çalıştığı ayın üç haftasında haftalık çalışma süresinin 56 saat olduğu, hafta tatilinde çalışılmayan diğer bir hafta için çalışma süresinin 48 saat olarak belirlenmesi gerektiği kabul edilerek fazla çalışma ücret alacağı hesaplanmıştır.

Ancak ayrıca ayda üç hafta tatilinde çalıştığı süreye için hafta tatili ücret alacağı hesaplanarak hüküm altına alınmıştır. Davacının hafta tatilinde gerçekleştirdiği çalışma süresi fazla çalışma süresine dahil edildiğinden, aynı süreye ilişkin ayrıca hafta tatili ücret alacağı belirlenmiş olması hatalıdır.

3-Bunun dışında davacının milli bayramlarda çalışıp çalışmadığı hususunda davacı ve davalı tanıklarının ayrıntılı beyanları alınmaksızın, davacının milli bayramlara çalıştığının kabul edilmesi de isabetsiz olup bu husus ayrı bir bozma sebebi olarak kabul edilmiştir.