Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2012/29942 K.2013/28084

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili davacının, davalı işverenliğe ait işyerinde 01.02.2000-01.05.2011 tarihine kadar çalıştığını, hizmet akdinin haksız sona erdirildiğini belirterek fazlaya ilişkin talep ve dava hakkı saklı kalması koşulu ile: 1.000,00 kıdem tazminatı, 4.698,00 TL ihbar tazminatı, 3.000,00 TL yıllık izin ücreti, 5.000,00 TL resmi tatil ücreti, 30.000,00 TL fazla çalışma ücreti, 5.000,00 TL hafta tatili ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; zamanaşımı def'inde bulunduklarını, davacının davalı işverenlikte kısa süreli çalışmalar yaptığını, oğlunun sorunları olduğunu söyleyerek işi kendisinin bıraktığını davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece,davalı tarafça davacının hizmet akdini kendisinin sonlandırdığını savunmuş ise de dosyada mevcut işten ayrılış bildirgesinde davacının işten ayrılma kodunun "22" olarak bildirilmesi, davacının işe gelmediğine dair başkaca bir iş veya işlem yapmaması ve yaklaşık 7 yıllık kıdeme sahip davacının sebepsiz işi bırakmasının hayatın olağan akışına aykırı olması karşısında davacının, hizmet akdinin davalı işverenlik tarafından 01/05/2011 tarihinde 4857 sayılı yasanın 17.maddesine göre sona erdirildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde demir bağlama ustası olarak çalıştığını beyan etmiş mahkemece davacının iddiasını ispatladığına ve ücretinin günlük brüt 116,30 TL olduğuna karar vermiştir. Dinlenen şahitlerden sadece davacı tanığı Çağlayan Uz davacının demir bağlama ustası olduğunu beyan etmiş diğer şahitler demirci olduğunu belirterek usta olduğuna ilişkin beyanda bulunmamışlardır. Davacının demir bağlama ustası olduğuna dair başka bir delil ibraz edilmemiştir. Bu durumda davacının demir bağlama işçisi olarak çalıştığı tanık beyanlarıyla sabittir. Buna göre meslek kuruluşlarından davacının emsali işçinin ne kadar ücret aldığının sorularak ücretinin tespiti ve belirlenecek ücrete göre alacaklarının hesaplanması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.