Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2012/6110 K.2012/26803

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı taraf Haziran 1988 yılında davalı işyerinde çalışmaya başladığını, çalışma süresi boyunca haftanın altı günü dini, milli ve genel tatil günleri dahil 10.00-24.00 saatleri arasında ve bazen de daha geç saatlere kadar çalıştığını, ancak fazla mesai ücreti, dini, milli bayram ve genel tatil günleri ücretlerinin ödenmediğini, davacının davalı işyerinde asgari ücret karşılığı makinist olarak çalıştığını belirterek, bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı taraf müvekkili işletmede 15.12.2008 tarihinde bir usulsüzlük ve güvenin kötüye kullanılması suretiyle haksız kazanç elde edilmesi olayının yaşandığını, olayın tekrarının önlenmesi amacıyla çalışma alanlarına kamera koyulduğunu, 2-3 gün sonra davacının kendisinin işten ayrılma talebinde bulunduğunu, buna ilişkin mektubu sunduklarını, davacının talebi üzerine tüm hak ve alacakları noktasında anlaşmaya varılarak taksitler halinde elden ödenmeye başlandığını, ayrılış tarihi olan 31.03.2009 tarihinde kalan bakiye alacağı 10.000,00 TL'nin 2 adet 5.000,00 TL'lik çek ile ödendiğini,

tüm hak ve alacaklarını alarak usulüne uygun ibraname ile ibra ettiğini, davacının tüm taleplerinin zamanaşımına uğradığını, davacının 15.06.2003 tarihinde tüm haklarını alarak işten çıkarıldığını, geçerli bir ibraname ile müvekkili işyerinin ibra ettiğini, ibranameyi sunduklarını, bundan altı ay sonra ihtiyaç üzerine davacının tekrar 03.12.2003 tarihinde çalışmaya başladığını, bu tarihin işe giriş tarihi olarak esas alınması gerektiğini, belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının çalışmasının kesintisiz olarak devam ettiği yönünde bir delil getirmediğinden davalı kayıtlarına itibarla çalışmanın fasılalı olarak gerçekleştiği, yine ibraz edilen tazminat ödeme makbuzları ile ibranameler dikkate alınarak davacının her iki dönem çalışmasının tazminat yönünden tasfiye olduğu, davacının tüm çalışma dönemi yönünden kıdem ve ihbar tazminatı alacağı bulunmadığı tanık beyanlarına göre davacının fazla çalışmasının olduğu, buna ilişkin ücretlerinin davalı tarafından ödendiğinin ispat edilemediği, davacının ulusal bayram ve genel tatil günlerindeki çalışmasının karşılığının ödendiği gerekçeleri ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.Karar davalı ve davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının davalı işyerindeki çalışma süresi hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı davalı işyerinde 01.01.1992 tarihinde işe başladığını, 15.06.2003 tarihinde işten çıkışının yapıldığını ancak çalışmaya devam ettiğini, bu sebeple çalışmasının kesintisiz olarak 31.03.2009 tarihine kadar sürdüğünü iddia etmiştir. Davalı işveren ise davacının 25.02.2000 tarihinde işe başladığını, 15.06.2003 tarihinde kıdem tazminatı ödenmek suretiyle davacının işten ayrıldığını, tekrar 03.12.2003 tarihinde işe başladığını belirtmiştir.

Dosya içerisinde mevcut hizmet döküm cetveline göre davacının 2000/2 döneminden 2009/3 dönemine kadar 80832 sicil numaralı işyerinde çalıştığı, bu çalıştığı dönem içinde 15.06.2003 tarihinde çıkış gösterildiği ve tekrar 03.12.2003 tarihinde işyerine girişinin yapıldığı, daha önceki dönemlerde ise davacının 1992/1 döneminden 1993/2 dönemine kadar 117081 sicil numaralı işyerinde, 1998/2 döneminden 1999/1 dönemine kadar 11039751 sicil numaralı işyerinde ve 2000/1 döneminden 2000/2 dönemine kadar 11064769 sicil numaralı işyerinde çalıştığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davacının hizmet döküm cetvelinde yer alan farklı sicil numaralarının hangi şirketlere ait olduğu, bu şirketlerin faaliyet adreslerinin tespiti ve davalı şirket ile aralarındaki bağ Sosyal Güvenlik Kurumundan sorulmadan eksik incelemeye dayalı olarak hüküm kurulması isabetsiz, olup bu husus bozmayı gerektirmektedir.