Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2013/13231 K.2014/9416

Davacı, asıl işveren olan davalı Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığına ait işyerinde, alt işveren olan davalı şirkete bağlı olarak çalıştığını, iş sözleşmesini emeklilik sebebi ile feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücret alacağının tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı vekili, müvekkilinin ihale makamı olduğunu savunarak, davanın husumet yokluğu sebebi ile reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, emeklilik sebebi ile iş sözleşmesini fesheden davacının kıdem tazminatına hak kazandığı, asıl işveren olan davalı Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığının işçilik alacaklarından sorumlu olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Taraflar arasında uyuşmazlık davacı işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir sebeple sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır.

Somut olayda, davacı dava dilekçesinde 2010 ve 2011 yıllarında yıllık izinlerinin kullandırılmadığını beyan ederek bu döneme ilişkin yıllık izin ücret alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının tüm çalışma süresi boyunca yıllık izinlerinin kullandırılmadığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Dava dilekçesi içeriği ile işçinin 2010 yılı öncesinde yıllık izinlerin kullandığı sabit olduğundan, hatalı bilirkişi raporu doğrultusunda karar verilmesi taleple bağlılık kuralına aykırı ve isabetsizdir.

Sonuç: