KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2013/3043 E., 2014/1934 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Şubat 2014
- Mahkemesi
- Gaziantep 2. İş Mahkemesi
- Tarihi
- 05/12/2012
- Numarası
- 2010/732-2012/550
Karar Metni
290 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin haklı sebep olmadan işverence feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini beyanla, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.
Davalı vekili, davacı işçinin iş sözleşmesinin ihale süresini bitimi sebebiyle sona erdiğini, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanılmadığını, ödenmemiş sair işçilik alacağının bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, toplanan delililer ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Karar davalılar vekilince temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Dosya içeriğine göre, kabul edilen miktar 4.660,27 TL’dir. Mahkemece 1.200,00 TL vekalet ücreti davalılar aleyhine hüküm altına alınmıştır. Karar tarihinde 2012 yılı Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi geçerli olup, kabul edilen kısım dikkate alındığında davacı lehine hüküm altına alınması gereken miktar 559,23 TL olduğu halde, maktu ücreti vekalet olan 1.200,00 TL’nin hüküm altına alınmış olması hatalı olmuştur. Bu husus bozma sebebi ise de yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2013/3043, K. 2014/1934, 11 Şubat 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama