Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2013/31025 K.2015/5447

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin ...'da 01.06.2005 - 25.10.2011 tarihleri arasında kesintisiz ve sürekli olarak temizlik işçisi olarak çalıştığını, işine haksız bir şekilde son verildiğini, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai, hafta tatili, yıllık izin gibi toplamda 4.450,00 TL işçilik alacağının kendisine ödenmediğini beyan ederek bunun faizi ile tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesinin haklı sebep yokken işverence feshedildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut olayda; dosyada 21.03.2007 tarihli istifa dilekçesi bulunmaktadır. Bu dilekçe davacıya gösterilerek diyecekleri sorulduktan sonra davacının hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekmektedir. Eğer işten istifa suretiyle ayrılma varsa bu tarihten önceki hizmet süresinin birleştirilerek davacıya kıdem tazminatı ödenmesi mümkün değildir. Mahkemece eksik inceleme ile karar verilmesi isabetsizdir.

3-Davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını davacı işçi, fazla çalışma karşılığı ücreti ödediğini ise davalı işveren ispat etmek durumundadır.

Somut olayda, davacının haftanın altı günü 08:00-17:00 arası çalıştığı anlaşılmaktadır. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddeye göre verilecek bir saat ara dinlenmesinin düşülmesi neticesinde davacının haftada kırksekiz saat çalışıp üç saat fazla çalışma yaptığı anlaşılmaktadır.

Bilirkişice davacının hafta sonları da çalıştığı kabul edilerek hafta sonuna gelen gün sayısınca gün esasına göre üç saat fazla çalışma yaptığı değerlendirilmiş ve fazla çalışma ücreti hesaplanmıştır. Yapılan hesaplama gerek yöntem gerekse değerlendirme açısından hatalı olup yüksek fazla çalışma ücreti hesaplanmasına sebep olmuştur. Yukarıda belirtildiği gibi davacının haftada üç saat fazla çalışmasının olduğu kabul edilmeli ve hafta esasına göre davacının fazla çalışmaları ile fazla çalışma ücreti tespit edilmelidir. Kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

Sonuç: