KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2013/34794 E., 2015/9730 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Mart 2015
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava
- Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai, yıllık izin ücreti, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
467 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Mahkemece bir kısım işçilik alacakları ile ilgili kabul ve bir kısım işçilik alacakları için ise ret kararı verilerek kıdem tazminatı alacağı hariç kabul edilen diğer işçilik alacakları için temerrüt tarihi olan 08.10.2011 tarihinden itibaren faiz hükmedilmiştir. Oysa ki davacı dava dilekçesi ile kıdem tazminatı dışındaki alacaklar için dava tarihinden itibaren faiz talep ederken, ıslah dilekçesi ile bu alacaklar için temerrüd tarihinden itibaren faiz talep etmiştir.
Kararda ise alacaklar ıslah ve dava tarihi ayırt edilmeksizin davacının ihtarı ile oluşan temerrüd tarihi olan 08.10.2011'den itibaren faiz uygulanmıştır. Mahkemece, taleple bağlılık kuralı gereği dava dilekçesi ile talep edilen meblağlar yönünden bu tarihten, ıslah ile arttılan kısım yönünden ise temerrüt tarihinden itibaren faiz başlatılması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.
Bu durum bozma sebebi ise de, yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2013/34794, K. 2015/9730, 11 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama