Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2014/14567 K.2014/25897

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin 30.03.2009 tarihinde gerekçe göstermeksizin feshedildiğini belirterek, kıdem ve ihbar tazminatı alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 17. maddesine göre feshedildiğini, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne ilişkin verilen 25.10.2011 tarihli kararın Dairemizin 27.11.2012 tarihli, 2012/6493 esas, 2012/26475 karar sayılı ilamı ile bozulmasından sonra mahkemece yapılan yargılama sonunda, davacının işe başlama talebi olmadığından davanın usulden reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının açmış olduğu işe iade davasının eldeki davanın açıldığı tarihten önce kesinleşip kesinleşmediği, kesinleşmemesi halinde eldeki dosyanın ne şekilde etkileneceğinin anlaşılması gerekmektedir.

Davacı tarafından açılan ve kesinleşen işe iade davasından sonra davacının kanuni süre zarfında işe başlamak için işverene müracaat etmediği dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. Bu durumda 4857 sayılı İş Kanunu'nun 21. maddesi gereğince, işverence yapılan fesih geçerli hale gelir ve işveren sadece geçerli feshin sonuçlarından sorumlu olur. Diğer bir anlatımla işveren artık işe iade davasına münhasır özellikler olan boşta geçen süre ücreti ile işe başlatmama tazminatından sorumlu olmayacak ise de, geçerli bir feshin sonuçlarından sorumluluğu devam edecektir.

Hâl böyle olunca iş sözleşmesinin feshedildiği tarih itibariyle davacının kıdem ve ihbar tazminatının hesaplanarak hüküm altına alınması gerekir. Bozma ilamında da belirtildiği üzere davacı süresinde işverene başvurmaması halinde kıdem ve ihbar tazminatının ilk hükümde belirtildiği gibi kabul edilmesi gerekirken, yazılı şekilde hatalı değerlendirme ile davanın reddi yerinde görülmemiştir.