KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2014/26258 E., 2015/1999 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Şubat 2015
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava
- Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
259 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili; müvekkili tarafından iş sözleşmesinin haklı sebebe dayanılarak feshedildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1-Dosya içeriğinde yer alan imzalı yıllık izin çizelgesine göre; davacının kullandığı tespit edilen yıllık izin günlerinin bilirkişi tarafından yıllık izin alacağı hesabından mahsup edilmediği anlaşılmaktadır. Bu belge üzerinde inceleme ve hesaplama yapılmak üzere bilirkişiden ek rapor alınarak mahkemece sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.
2-Davacının ihtirazi kayıtsız imzaladığı dosya kapsamındaki bordrolarda, bir kısım fazla çalışma ve ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin ödendiği; ancak, bilirkişi tarafından söz konusu ödemelerin alacak hesabından mahsup edilmediği görülmektedir. Bu itibarla, bilirkişiden bu hususlarda yeniden değerlendirme ve hesaplama yapılmak üzere ek rapor alınarak mahkemece sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç:
.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2014/26258, K. 2015/1999, 2 Şubat 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama