KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2014/26490 E., 2015/12155 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 31 Mart 2015
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava
- Davacı, kıdem tazminatı ve fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
251 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı, iş sözleşmesini ödenmeyen ücret alacağı sebebi ile haklı olarak feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile fazla çalışma alacağını istemiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı, davacının başka yerde iş bulduğu için işi bıraktığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı davalı temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.
2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.
Somut olayda; davacının fazla çalışma talebi tanık anlatımlarına göre hesaplanıp hüküm altına alınmıştır. Yargılama sırasında dinlenen davacı tanıklarından biri fazla çalışma yapıldığında karşılığının ödendiğini, diğeri ise bazen ödendiğini beyan etmiş olup; tanıkların bu beyanları karşısında davacıya diyecekleri sorulmadan sonuca gidilmesi isabetli olmamıştır. Davacı duruşmaya çağrılarak tanıkların fazla çalışma yapıldığında ödendiğine yönelik beyanlarına karşı diyecekleri sorulmalı ve oluşacak sonuca göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2014/26490, K. 2015/12155, 31 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama