Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2014/29183 K.2014/33702

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili; müvekkilinin iş sözleşmesi feshinin usul ve kanuna aykırı olup aynı zamanda müvekkilinin kişilik haklarına saldırı niteliğinde bulunduğunu, çalışanlar arasında oluşan gönül ilişkisinin özel yaşam sınırları içerisinde kaldığı ve iş ortamına olumsuz yansımadığı sürece iş sözleşmesinin sona erdirilme sebebi olamayacağını, davalı bankanın sadece soyut iddialarda bulunarak iş sözleşmesini haksız olarak feshettiğini iddia ederek davacının işe iadesine, boşta geçen süreye ilişkin dört aylık ücret alacağının ve diğer haklarının ve kanuni süre içinde işe başlatılmaması halinde sekiz aylık ücret tutarındaki tazminatın kanuni faizleri ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; davacının şube müdürü olarak çalıştığı bankanın şubede bulunan başka bir çalışanla özel ilişki yaşadığının tespit edildiğini, bu hususla ilgili olarak kendilerinden bilgi alınmak istendiğinde herhangi bir yazılı açıklama yapmadıklarını, ortaya çıktığında ise gizlenmeye çalışılarak banka ile çalışan arasındaki güvenin zedelendiğini, iş sözleşmesinin ihtarname ile geçerli sebebe dayanarak feshedildiğini, çalışanlar arasında ayrımcı bir tavra dahi neden olabilecek bu hususun davacı tarafından özellikle gizlendiğini, davacının davranış yönetmeliğindeki en temel beklenti olan “güven ilkesini” yok ettiğini beyan ederek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının yaşadığı ilişkinin hayatın normal akışına uyan, hiçbir gayri ahlaki yönü bulunmayan tamamen davacının özel hayatının mahremiyeti içerisinde yer alan bir husus olduğu, bu sebeple dava konusu olayda davalı işverenin fesih bildiriminin kanunda bildirilen usul ve esaslara uygun olarak yapılmadığından feshin geçersiz olduğu sonucuna varılarak işe iadeye karar verilmiştir.

Hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, kanuni dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. ve devamı maddeleridir. 4857 sayılı Kanun’un 18. maddesinde iş sözleşmesinin işveren tarafından işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanılarak feshedilebileceği düzenlenmiştir.

Söz konusu geçerli sebepler İş Kanunu’nun 25. maddesinde belirtilen derhal fesih için öngörülen haklı sebepler olduğu gibi, bu nitelikte olmamakla birlikte, işçinin ve iş yerinin normal yürüyüşünü olumsuz etkileyen hallerdir. İşçinin sık sık rapor alması kanunun gerekçesinde bu sebepler içinde sayılmıştır. İşçinin yeterliliğinden veya davranışlarından kaynaklanan sebepler ancak iş yerinde olumsuzluklara yol açması halinde fesih için geçerli sebep olabilirler.

İş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli sebeplere dayandığı kabul edilmelidir.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Dosya içeriğine göre, davacının 18.09.2007 - 13.06.2013 tarihleri arasından davalı bankada şube müdürü olarak çalıştığı, iş sözleşmesinin 13.06.2013 tarihli fesih bildirimi ile iş yerinde talimatı altında çalışan Kurumsal Bankacılık Kıdemli Müşteri İlişkileri yöneticisi ile özel ilişki yaşadığı, bilgi istenildiğinde ise bu hususun reddedildiği, söz konusu durumun çalışan yönetici arasında çıkar çatışmasına sebep olduğu bildirilerek 4857 sayılı Kanun'un 17, 18. maddesi gereğince feshedilmiştir.

Mahkemece feshin geçerli sebebe dayanmadığı gerekçesiyle davacının işe iadesi yönünde karar verilmiş ise de davacı ile aynı şubede talimatı altında çalışan şahsın özel ilişki yaşadıkları, bu durum hakkında davalı bankaca bilgi istenilmesine rağmen reddedildiği, sabittir. İşverenin bu davranışı yapan işçi ile iş ilişkisini sürdürmesi beklenemeyeceğinden, işverence yapılan feshin geçerli sebebe dayandığı kabul edilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.