KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2014/33126 E., 2016/4907 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 23 Şubat 2016
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava
- Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai, yıllık izin ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
248 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı vekili, davalı yanında 0106.2004-29.09.2011 tarihleri arasında asgari ücret ile çalıştığını, çalışması devam ederken 18.08.2008 tarihinde iş kazası geçirdiğini, uzunca bir süre çalışamadığını, iş sözleşmesinin davalı tarafından haksız ve ihbarsız olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem, ihbar tazminatı, fazla çalışma, yıllık ücretli izin, ulusal bayram genel tatil alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.
Davalı vekili, davacının 18.08.2008-29.09.2011 tarihleri arasında fiilen hiç çalışmadığını, üç yılı aşkın süre çalışmayan davacının iş sözleşmesinin kendileri tarafından haklı sebeple feshedilebileceğini beyanla davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Karar davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Dosya içeriğine göre, davacının davalıya ait işyerinde çalışması devam ederken 18.08.2008 tarihinde iş kazası geçirdiği, bu tarihten iş sözleşmesinin feshedildiği tarihe kadar fiilen çalışmadığı anlaşılmaktadır.
Hal böyle olunca hesaplamaların davacının fiili çalışmasının son bulduğu 18.08.2008 tarihine kadar yapılması, çalışmadığı dönemlerin dışlanması gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi yanlış olmuştur.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2014/33126, K. 2016/4907, 23 Şubat 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama