Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2015/35477 K.2018/18952

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin işyeri kurallarına uyduğunu, işyerinde işgüvenliğine uygun malzeme (eldiven) kullanılmadığı için iş kazası geçirdiğini, müvekkilinin davalıyı BİMER'e şikayet etmesi üzerine işyerine para cezası verildiğini ve bu davranışının hoş karşılanmaması sebebi ile davalı tarafından davacının iş sözleşmesinin İş Kanununun 25/II-(h) maddesi bahane edilerek haksız feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatlarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının iş güvenliği kurallarını bilerek ve isteyerek birçok kere ihlal ettiğini, kusurlu eylemi nedeni ile iş kazası yaşadığını, davacının savunmasından da anlaşılacağı üzere güvenlik malzemesini kendisinin çıkardığını kabul ettiğini, davacının ısrarla eldiven kullanmamaya devam edince iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılamaya ve toplanan delillere göre davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanıp kazanamayacağı hususu uyuşmazlık konusudur.

Dosya içeriğine göre, davacı işçinin iş sözleşmesi işyerindeki iş güvenliği kurallarına uymaması sebebi ile kendisini ve işyeri güvenliğini tehlikeye düşürdüğü gerekçesiyle İş Kanununun 25/II-h madde ve bendi gereğince feshedilmiştir.

Somut olayda feshe konu edilen eldiven takmama şeklindeki son davranışına ilişkin olarak davacının 07/10/2013 tarihli savunmasında; "yemek saati geldiğinden dolayı eldivenleri çıkardığını, sabahtan bu saate kadar taktığını" belirttiği, 25/09/2013 tarihli savunmasında ise, "verilen eldivenlerin suyla temasında kimyasal maddelerin camı kaydırdığını, iş yapılmak istenirken cam kaydığından dolayı iş kazası geçirme risklerinin arttığını ve bu nedenle eldiven kullanımını uygun bulmadığını” ifade ettiği görülmektedir.

Davacı hakkında yapılan değerlendirmede yemek saatinden 15 dakika önce iş güvenliği malzemelerini çıkardığının, daha önce de sözlü olarak uyarıldığı makineye cam koymaya devam ettiğinin yazılı olduğunun görüldüğü belirtilmiştir.

Her ne kadar dosya kapsamına göre, davacının 03.04.2012 tarihinde cilt kesiği nedeniyle iş kazası geçirdiği bununla ilgili olarak Denizli Devlet Hastanesinde ayakta tedavi edildiği sabit ise de, bu husus davacının iş kazasına konu eylemden sonra iş güvenliğine ilişkin kurallara uymadığına ilişkin olarak tek başına karine teşkil etmez.

Mahkemece dinlenen davacı tanıklarından ..., davacının feshe konu davranışına ilişkin olarak “Yemek saatinden önce davacı ile birlikte işyerinde iş güvenlik malzemelerini çıkarmıştık. Makinalar kapalı vaziyette idi.” şeklinde beyanda bulunmuş, ... ise davacının çalışmaları ile ilgili iş güvenliği konularında herhangi bir uyumsuzluğunu görmediğini ifade etmiştir.

Davacı hakkında eldiven kullanmadığına yönelik olarak tutanak düzenlenmiş ise de, husumetsiz davacı tanığı tarafından davacının eldivenini makinaların kapalı olduğu zamanda ve yemek saatinin gelmesi üzerine çıkardığı belirtilmekle, davacının 25/09/2013 tarihli savunma istem yazısına konu eyleminden sonra uyarıya rağmen mesai saatleri içinde eldiven takmadığı ve bu suretle iş güvenliği talimatlarına aykırı davrandığı sabit olmadığından,

feshe konu eylemin İş Kanununun 25/II-h madde ve bendinde düzenlenen tanıma uymadığı ve davalı işveren feshinin haklı sebebe dayanmadığı anlaşılmakla, kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.