Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2015/6827 K.2016/13821

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir. Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin iş sözleşmesinin zimmet suçlamasında bulunularak feshedildiğini, ancak, bu iddiayı kanıtlayacak delil sunulmadığını, delillerinin dikkate alınmadığını, iptal edilen bir yönetmelik hükmüne dayanılarak iş sözleşmesinin feshedilemeyeceğini ileri sürerek davacının işe iadesini, yasal süresinde başvurusunu yapan müvekkilinin göreve başlatılmaması durumunda kıdem ve ihbar tazminatlarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının iş sözleşmesinin haklı nedenlerle feshedildiğini, davacı iddialarının tutarlı olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacının iş sözleşmesinin hak düşürücü süre içinde feshedilip feshedilmediği hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İşçi veya işveren bakımından haklı fesih sebeplerinin ortaya çıkması halinde, iş sözleşmesinin diğer tarafının sözleşmeyi haklı sebeple fesih yetkisinin kullanılma süresi sınırsız değildir. Bu bakımdan 4857 sayılı İş Kanunu'nun 26. maddesinde işverenin öğrendiği tarih ve olayın gerçekleştiği tarih başlangıç esas alınmak üzere iki ayrı süre öngörülmüştür. Bu süreler içinde fesih yoluna gitmeyen işçi ya da işverenin feshi, haklı bir feshin sonuçlarını doğurmaz. Bu süre, feshe sebep olan olayın diğer tarafça öğrenilmesinden itibaren altı işgünü ve herhalde fiilin gerçekleştiği tarihten itibaren bir yıl olarak kanunda belirlenmiştir. İşçinin olayda maddi çıkar sağlamış olması halinde bir yıllık sürenin işlemeyeceği öngörülmüştür.

4857 sayılı Kanun'un 26. maddesinde öngörülen altı işgünlük ve bir yıllık süreler ayrı ayrı hak düşürücü niteliktedir. Bir başka anlatımla fesih hakkının öğrenmeden itibaren altı işgünü ve olayın gerçekleşmesinden itibaren bir yıl içinde kullanılması şarttır. Sürelerden birinin dahi geçmiş olması haklı fesih imkanını ortadan kaldırır.

Hak düşürücü sürenin niteliğinden dolayı taraflar ileri sürmese dahi, hakim res'en dikkate almak zorundadır.

Bu maddede belirtilen süreler geçtikten sonra bildirimsiz fesih hakkını kullanan taraf, haksız olarak sözleşmeyi bozmuş sayılacağından ihbar tazminatı ile şartları oluşmuşsa kıdem tazminatından sorumlu olur.

Son olarak belirtmek gerekir ki, 26. maddedeki hak düşürücü süre, işçinin 24. maddeni 2. fıkrasına ve işverenin 25. maddenin 2. fıkrasına dayanan fesihler yönünden aranmalıdır. Yoksa işverenin geçerli sebebe dayanan fesihlerinde 26. maddede öngörülen hak düşürücü sürelerin işlemesi düşünülemez.

Dosya içeriğine göre, davalı işyerinde banka şube müdürü olarak çalışan davacının iş sözleşmesinin zimmet eylemini gerçekleştirdiği gerekçesiyle tazminatsız ve bildirimsiz olarak feshedildiği anlaşılmaktadır. Davacı hakkında disiplin soruşturması kapsamında düzenlenen müfettiş raporunda, davacının iş sözleşmesinin feshi yönünde tespitte bulunulmuştur. Bu tespit Disiplin Kurulunun 22.12.2003 tarihli toplantısında ele alınarak kabul edilmiştir.

Disiplin Kurulunun söz konusu kararı, 02.03.2004 tarihli İcra Kurulu toplantısında görüşülerek aynı doğrultuda nihai olarak karara bağlanmış olup, 4857 sayılı Kanun'un 26. maddesindeki haklı fesih için hak düşürücü süre olarak düzenlenen altı işgünlük süre geçirilmiştir. Bu durumda işverence yapılan feshin haklı sebebe dayandığından söz edilemez.

Davalı feshinin geçerli sebebe dayandığı anlaşılmakla, davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile reddedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.