Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2016/21092 K.2019/19517

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 28.01.2011- 12.08.2013 tarihleri arası çalıştığını, ücretlerinin düzensiz ödenmesi sebebi ile iş sözleşmesi haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile fazla çalışma ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, ödemelerde zaman zaman gecikmeler olduğunu, bu durumun işçinin hayat idamesini ortadan kaldıracak nitelikte olmadığını, ödeme tarihlerindeki sapmanın taraflarca kabul edildiğini artık gecikme olarak nitelendirilemeyeceğini, fazla çalışma yapıldığında karşılığının ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışmasının bulunup bulunmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

4857 sayılı İş Kanunu işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı 1 saat 30 dakika, fazla süreli çalışmada ise 1 saat 15 dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Somut olayda, davacı vekili dava dilekçesinde müvekkili davacının işe giriş tarihinden nisan 2012 tarihine kadar işe giriş çıkışlarda kullanılması gereken kartın davacıya kullandırılmadığını, bu tarihler arası haftalık 9 saat fazla çalışma yaptığını iddia etmiştir. Davalı tarafça dosyaya, 28.01.2011- 12.08.2013 tarihleri arası elektronik giriş çıkış kayıtları sunularak fazla çalışma yaptırıldığında karşılığının ödendiği savunulmuştur.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının fazla çalışma ücret alacağının elektronik ortamda kaydı tutulan personel devam kontrol sistemi giriş çıkış puantaj hareketlerine göre 1385,16 TL olarak hesaplandığı ve mahkemece hüküm altına alındığı anlaşılmaktadır.

Davalı vekili tarafından bilirkişi raporuna itiraz dilekçesinde fazla çalışma karşılığında serbest zaman kullandırıldığı belirtilerek davacının fazla çalışma karşılığı iznini kullanmak istediğine ilişkin imzalı FMK İzin talep dilekçeleri sunulmuştur.

Mahkemece bilirkişi raporundaki itirazlar giderilmeden, davacı vekilinin 22.03.2015 tarihli ıslah dilekçesi davalı tarafa tebliğ edilmeksizin, ıslaha karşı davalı tarafa beyanda bulunmak üzere süre verilmeksizin savunma hakkını kısıtlayacak şekilde karar verilmesi hukuka ve usule aykırı olmuştur.

Bu husus hukuki dinlenilme hakkının ihlali niteliğinde olup davalı tarafa ıslah dilekçesinin tebliği, beyanda bulunması için süre verilmesi ve sunulan beyanlar değerlendirildikten sonra oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, davalı vekiline ıslah dilekçesi tebliğ edilmeden ve bu suretle davalının hukuki dinlenilme hakkının kısıtlanarak yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması ve usul ve yasaya aykırı olup Dairemizce bozma nedenidir.