Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2016/21323 K.2019/19934

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, 13.03.2003 tarihinde davalı tarafın haklı bir neden olmaksızın davacı asili işten ayrılması için zorladığını, dayatmalar sonucunda müvekkilinin işten ayrıldığını öne sürerek kıdem tazminatı alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, iş sözleşmesine ailevi nedenler ile davacı tarafından son verildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, kıdem tazminatının ödendiği ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın miktar itibariyle kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında iş sözleşmesinin kıdem tazminatı ödenmesini gerektirecek şekilde son bulup bulmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır. Mahkemece kıdem tazminatı alacağının kabulüne karar verilmiş ise de, varılan sonuç dosya içeriği ile örtüşmemektedir.

Davacı vekili 24.11.2011 tarihinde açmış olduğu davanın dilekçesinde, asilin 14.03.2003 tarihinde işverence haklı bir neden olmaksızın işten ayrılmaya zorlandığını ve baskılara dayanamayan davacının işten ayrılmak zorunda bırakıldığını öne sürmüş; davalı vekili ise cevap dilekçesinde, davacının 12.03.2003 tarihinde ailevi nedenler ile istifa ettiğini, istifa tarihinden itibaren dava tarihine kadar kadar 8 yıldan fazla süre geçtiğini, işyerini kendisi terk eden işçinin kıdem tazminatı hakkının bulunmadığını savunmuştur.

Dosya içerisinde bulunan davacının imza inkarına uğramayan istifa dilekçesinde davacının ailevi nedenler ile iş sözleşmesine son verdiği yazılı olup, davacı yan dilekçenin baskı ile alındığını iddia etmiş ise de; kendisinden baskı ile istifa dilekçesi alındığını öne süren davacının fesihten yaklaşık 8 yıl sonra baskıyı öne sürmesi hayatın olağan akışına uygun olmayıp dosya kapsamında davacıdan baskı ile istifa dilekçesi alındığını doğrulayan bir delil bulunmamaktadır. Davacı tanıkları da istifa dilekçesinin baskı ile alındığını ispata yönelik bir beyanda bulunmamışlardır.

Hal böyle olunca; Mahkemece, yöntemince ispatlanamayan davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.