KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2016/2711 E., 2016/5549 K.·Yargıtayilamı
- Karar tarihi
- 24 Şubat 2016
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 03/07/2015
- Dava
- Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
395 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davacı ve davalı T.. B.. avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı işçi, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücreti ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.
Davalı işveren iş sözleşmesinin geçerli sebeple feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
Mahkemece feshin geçerli sebebe dayanmadığı gerekçesi ile feshin geçersizliğine ve davacı işçinin işe iadesine, işe başlatma tazminatının işçinin beş aylık ücret tutarı olarak ve çalıştırılmadığı boşta geçen süre ücreti yönünden en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının belirlenmesine karar verilmiştir.
Hüküm davacı ve davalı T.. B.. vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.
Dosya içeriğine göre iş sözleşmesi davalı işverence feshedilmiş olup, feshin geçerli sebebe dayandığı kanıtlanmadığından mahkemece feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiş olması dosya içeriğine uygun olduğundan, davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak yargılama giderleri ve ücreti vekilet konusunda karar verilmemesi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesine aykırıdır. 6100 sayılı Kanun'un 297-ç. maddesine uygun şekilde hüküm kurulması için mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.
Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı kanunun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2016/2711, K. 2016/5549, 24 Şubat 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama