KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2016/7115 E., 2019/5628 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Mart 2019
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi
- Dava türü
- ALACAK
Karar Metni
249 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile ödenmediğini iddia ettiği bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin devamsızlık nedeniyle haklı olarak feshedildiğini, fazla çalışması ile ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışmasının bulunmadığını beyanla, davanın reddini savunmuştur.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.
2-Davacının fazla çalışma ücret alacağının hesabı hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.
Somut olayda; Mahkemece davacı beyanını doğrular tanık beyanlarına göre; davacının 05.11.2015- 03.04.2011 tarihleri arasında haftada 11 saati aşan 6 saat; 04.04.2011- 26.05.2014 tarihleri arasında 3 vardiyalı sisteme geçildiğinden haftada 3 saat fazla çalışması bulunduğu kabul edilmiştir. Ancak dosya kapsamına yansıyan 04.04.2011- 26.05.2014 tarihleri arasındaki çalışma sistemine göre davacının fazla çalışmasının bulunmadığı anlaşılmakla, bu dönem yönünden fazla çalışma ücret alacağı isteminin reddi gerekirken kabulü hatalı olmuştur.
Sonuç:
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2016/7115, K. 2019/5628, 11 Mart 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama