Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2016/7738 K.2019/5902

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 16.10.1993-21.10.2013 tarihlerinde davalı Üniversitenin değişen taşeronları nezdinde hastabakıcı olarak çalıştığını, 13.02.2013 tarihinde sendikaya üye olduğunu, iş sözleşmesinin emeklilik nedeni ile sona erdiğini, davalı tarafından kıdem tazminatının ve kullanılmayan izin ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili, husumet itirazında bulunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... Endüstriyel Proje ve Uygulama Tic.Ltd. Şti. vekili, davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağını, şirketin asıl işveren konumunda olmadığından sorumluluğu bulunmadığını, davacının hangi yıllara ilişkin yıllık izinlerini kullanmadığını somutlaştırmadığını ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanılan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre; davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının hizmet süresinin tespiti hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, davacı vekili, dava dilekçesinde davacının 16.10.1993-21.10.2013 tarihleri arasında davalının değişen taşeronları nezdinde kesintisiz çalıştığını, iş sözleşmesinin 21.10.2013 tarihinde emeklilik nedeniyle sona erdiğini idda etmiş; davalı üniversite vekili, davacının 09.06.2006-01.01.2009 tarihleri arasında işyerinde hiç çalışmasının olmadığını savunmuştur.

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, sosyal güvenlik kurumu kayıtları esas alınarak davacının davalı nezdinde 6018 gün çalışmasının bulunduğu kabul edilmiştir.

Dosya kapsamında yer alan "Yaşlılık Aylığı İlk Karar Bilgi Formu" başlıklı belgede, davacının toplam prim ödeme gün sayısı 6018 gün olarak tespit edilmiş ise de, davacı asil mahkeme huzurundaki yeminli beyanında, 2006'da işten çıkartıldığını, 2009 yılında tekrar işe çağrıldığını ve çalışmaya devam ettiğini belirtmiştir.

Oysa ki, yaşlılık aylığına esas sosyal güvenlik kurumu kayıtlarında, 2007 yılından 155 gün, 2008 yılından 69 gün bildirilen süreler de dahil edilerek toplam prim ödeme gün sayısı hesaplanmıştır. Davacınn bahse konu dönemde hangi firmalarda çalıştığına ilişkin işe giriş ve işten ayrılış bildirgeleri ile sosyal güvenlik kurumu işyeri tescil bilgileri de tam olarak dosya kapsamında yer almamaktadır.

Dolayısıyla davacının davalı nezdinde kesintili çalışması olduğu kendi kabulünde olup davalı işyerinde çalışmadığı dönemlerin tereddüte yer vermeyecek şekilde belirlenmesi ve bu dönemlerin dışlanarak davalılar nezdinde geçen hizmet süresinin tespit edilmesi gerekmektedir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Davalı Üniversitenin 2547 sayılı Kanun'un 56/a-b. maddesi delaletiyle Harçlar Kanunu’nun 13/j. maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu düşünülmeden davalı Üniversite aleyhine harca hükmedilmiş olması da doğru bulunmamıştır. Kabule göre de, davalılar birden fazla olmasına ve gerekçeli karar başlığında da birden fazla davalı belirtilmesine rağmen mahkemece, hüküm altına alınan alacakların "davalıdan" tahsiline yönelik hüküm kurulması da hatalı olmuştur.