Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/17724 K.2019/24072

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesine haklı bir neden olmadan son verildiğini öne sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı taraf vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporu doğrultusunda ve yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davalılar temyizi yönünden;

Miktar ve değeri temyiz kesinlik sınırını aşmayan taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir. Temyiz kesinlik sınırı belirlenirken yalnız dava konusu edilen taşınır malın veya alacağın değeri dikkate alınır. Faiz, icra (inkar) tazminatı, vekalet ücreti ve yargılama giderleri hesaba katılmaz.

Dosya içeriğine göre hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam alacak miktarı 812,70 TL olup karar tarihi itibari ile 2.080,00 TL kesinlik sınırı kapsamında kaldığından davalı taraf vekilinin temyiz isteminin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427, 432. maddeleri uyarınca REDDİNE,

Davacı temyizi yönünden;

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanık beyanlarından hareketle davacının haftada 12 saat fazla çalışma yaptığı kabulü ile hesaplama yapılmış, zamlı olduğu gerekçesiyle bordrolarda tahakkuk bulunan aylar dışlanmıştır. Ne var ki, örnekleme yolu ile ücret bodroları incelendiğinde işverence yapılan zamlı ödemenin eksik yapıldığı kanısına varılmıştır.

Örneğin, 2013 yılı Mart ayına ait ücret bordrosunda 50 saat için 309,38 TL fazla çalışma ücret tahakkuku yapıldığı; ancak, bordrodaki ücrete göre 50 saat için ödenmesi gereken fazla çalışma ücretinin 330,00 TL olduğu belirlenmiştir. Hal böyle olunca, mahkemece tahakkuk bulunduğu gerekçesiyle dışlanan aylara ait ücret bordroları tek tek incelettirilerek zamlı tahakkukun tam olarak yapılıp yapılmadığı belirlenmeli ve sonucuna göre karar verilmelidir.

3-Taraflar arasında davacının hafta tatili ücreti alacağının doğru hesaplanıp hesaplanmadığı konusunda da uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının hizmet süresi boyunca 76 hafta tatili bulunduğu,izin belgesi olarak sunulan dilekçelere göre toplam 74 gün izin kullandığı, bunun 14 gününün yıllık izin karşılığı, bakiye 60 günün hafta tatili karşılığı olduğu belirtilerek bakiye 14 gün için hafta tatili alacağı bulunduğu kabulü ile hesaplama yapılmıştır.

Hafta tatili dinlenme hakkı anayasal bir hak olup bu hakkın niteliğine göre toplu olarak kullandırılması kanunen geçerli bir kullandırım sayılamaz. Bu durumda, hafta tatili ücreti alacağının hesaplanmasında, hafta tatilinin toplu kullanılmasına ilişkin belgelerde yazılı izin günlerinden ilgili haftaya (yedişergünlük zaman dilimleri nazara alınarak) denk gelen hafta tatili gününde işçinin dinlendiğinin kabulü gerekir. Mahkemece bu husus gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

4- Öte yandan, mahkemece hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil alacakları konusunda tek kalem altında hüküm kurulması da isabetsizdir.

5- Son olarak, gerekçeli karar başlığında tüzel kişiliği bulunmayan adi ortaklığın değil, adi ortaklığı oluşturan her bir şirketin ayrı ayrı taraf gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi de doğru bulunmamıştır.