KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2017/19674 E., 2019/2548 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Şubat 2019
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi
- Dava türü
- ALACAK
Karar Metni
289 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili; işçilik alacaklarının ödenmemesi nedeniyle iş akdine işçi tarafından haklı olarak son verildiğini öne sürülerek kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan delillere göre ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.
2- Somut olayda, bilirkişi raporunda yapılan hesaplamaya dayanılarak hüküm kurulmuş ve davacının kıdem tazminatı, yıllık ücretli izin ve ücret alacağı hüküm altına alınmıştır. Yıllık ücretli izin alacağında hüküm altına alman rakam “brüt” olmasına rağmen mahkemece hüküm yerinde “net” olarak yazılmış olması ve hükmedilen ücret alacağının net ya da brüt mü olduğunun karar yerinde yazılmamış olması hatalı olmuştur. Ne var ki bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.
Sonuç: Temyiz konusu
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2017/19674, K. 2019/2548, 7 Şubat 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama