Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/21571 K.2019/16988

Davacı vekili, fark ücret, iaşe bedeli ve fazla mesai ücretinin hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Mahkemece,23/12/2015 tarihli nihai kararla, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın, davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine, Mahkemece, 29/02/2016 tarihli ek kararla, kararın kesin olması sebebiyle davacı vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Temyiz isteminin reddine ilişkin 29/02/2016 tarihli ek karar da davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta; davacı vekili, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak fark ücret, iaşe bedeli ve fazla mesai alacağının tahsili talebi ile dava açmıştır. Alacağın bir kısmının dava edilmesi halinde, kesinlik sınırı dava edilen miktara göre değil, alacağın tamamına göre belirlenir. Mahkemece dava edilen miktara bakılarak dava değerinin kesinlik sınırı altında kaldığından bahsedilemeyeceğinden, temyiz isteminin kesinlik sebebi ile reddedilmesi isabetsizdir. Anılan sebeple, davacı vekilinin temyiz isteminin reddine dair tesis edilen 29/02/2016 tarihli ek karar, usul ve kanuna aykırı olduğundan, davacı vekilinin ek karara yönelik temyiz isteminin kabulü ile 29/02/2016 tarihli ek kararın BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA karar verildi.

YARGITAY KARARI